piątek, 30 października 2015

11. Miało być w usta

-Christina Blake proszona do salonu-usłyszałam komunikat
Dźwignęłam się z łóżka poprawiając bluzkę i skierowałam się w stronę wyznaczonego miejsca w celu wydarcia się na  osobę, która użyła mojego pełnego imienia.
-Do jasnej cholery!Andrew!-krzyknęłam przytulając się do chłopaka-Co, co ty tu robisz?
-No, wiesz wpadłem się przywitać-powiedział uśmiechając się i pokazując swoje śnieżnobiałe zęby
Andrew West to najbardziej popaprany osiemnastolatek jakiego spotkałam w całym moim życiu. Poznałam go i pokochałam wręcz gdy "przez przypadek" ubrudził bluzkę mojej siostry sosem od spaghetti wtedy wiedziałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Zawsze traktowałam go jak brata, tak samo jak Daniela nasze trio zawsze się trzymało. Potem jednak Andy zaczął karierę muzyczną i ostatni raz kiedy go widziałam to na moich 16 urodzinach.
-O, matko co u ciebie? Na długo zostajesz? Ogólnie gdzie się zatrzymujesz? Musisz się spotkać z Danielem oszaleję ze szczęścia!
-Ej, spokojnie mamy czas-odpowiedział kładąc mi rękę na ramieniu.-Weź głęboki wdech i powoli.
-Przepraszam, pewnie jesteś zmęczony po podróży, ale tak się za tobą stęskniłam .
-Ja za tobą też, niestety zostaję tylko na dwa dni, ale to przynajmniej tyle.
Przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił staliśmy tak przez dobre kilka minut, ale to nam było potrzebne. Tylko ja znałam jego przeszłość, jak prawie każde wakacje spędzał w szpitalu bo jak to go nazywali nasi rodzice "był niestabilnie emocjonalny" tylko, że ich nie obchodziło dlaczego. Ja zawsze przy nim byłam nawet wtedy przez niego mieliśmy wypadek samochodowy czy to gdy zaczął rozwalać mi prawie cały dom. Wybaczałam mu wszystko, nigdy nie byłam na niego zła tylko na jego prześladowców przez, których miał tyle problemów. W końcu nie wytrzymałam i zobaczyłam jak z niego drwią i nie wytrzymałam. Wyobrażacie sobie nastolatkę o 158 cm wzrostu, która rzuca się na chłopaka dwa razy większego od siebie? Byłam przy nim, a on przy mnie i nadal tak jest może i na odległość, ale to nic nie zmienia.
-Kupiłam ozdoby świąteczne-powiedziała Mia wchodząc do salonu-Uuu, a to kto?
-To jest mój nierodzony brat, Andrew poznaj Mie Wide moją współlokatorkę.
Mia zaczęła rozpakowywać z torby tandetne plastikowe ozdoby na choinkę za kilka dni były święta bożego narodzenia, które spędzaliśmy wszyscy razem. Nagle do mieszkania wszedł wkurzony Charlie, który ominął nas i powędrował do swojego pokoju.
-Mia możesz na chwilę zająć się Andym ja muszę coś załatwić?-spytałam pokazując skinieniem głowy pokój Charliego.
Wide kiwnęła głową, a ja udałam się w stronę pokoju Lenehana, otworzyłam drzwi i położyłam się na łóżku obok niego.
-Co jest wyprzedali twój żel do włosów?-spytałam próbując rozładować jakoś atmosferę.
-Pokłóciłem się z Jade-powiedział kierując swój wzrok na mnie-O ciebie.
-To nic nowego.
-Tylko, że tym razem nie zgodziłem się z nią, nie wziąłem jej strony.
Spojrzałam w sufit to była nowość, to wychodziło po za nasz schemat. Po za naszą relację.
-No i co zrobisz?-spytała
-Chyba nic, ale cholernie dziwnie się czuję w tej sytuacji, tak inaczej.
-Wszystko będzie okay, zobaczysz.
Chłopak złapał mnie w pasie i położyliśmy się na łyżeczkę, chwyciłam go za rękę, a on się we mnie wtulił. Leżeliśmy tak bezczynie i miałam ochotę zostać tam cały dzień, ale przypomniałam sobie o Andrew. Wstałam lekko i spojrzałam na śpiącego Charliego. Cmoknęłam go w policzek i już chciałam wyjść gdy usłyszałam jego głos
-Następnym razem poproszę w usta.
Zadzwoniłam po Daniela i cały dzień spędziłam z chłopakami, zrobiliśmy tyle zdjęć, że oglądanie ich zajmie tydzień, potem poszliśmy na spacer i łyżwy. Zajęło nam to więcej czasu niż myślałam. Do domu wróciłam około 23:00 tak wycieńczona, że gdy tylko weszłam do przedpokoju, walnęłam się plackiem na podłogę.
-Umieram, zanieście mnie-powiedziałam
Spojrzałam w górę sprawdząjąc czy ktoś w ogóle jest w domu przed telewizorem siedzieli chłopaki grając w jakąś grę, a Mia oglądała pisemko o modzie.
-Halo!-krzyknęłam machając nogami-Mam pizze
I wtedy automatycznie wszyscy się na mnie spojrzeli, a ja zaczęłam się tarzać po podłodze, ze śmiechu.
-Co ty wypita?-spytał Sam
-Nie, tylko nie czuję nóg-odpowiedziałam i poczułam jak ktoś pomaga mi wstać. Tym kimś był Charlie, który usadził mnie na kanapie, a sam usiadł obok.
-Kto to był u nas dziś w salonie?-spytał Leo
-Andrew Micheal West mój nierodzony brat, który jest najlepszym człowiekiem na świecie.
-Ty chyba naprawdę coś brałaś-powiedział Sam
-Powietrze... No dobra przyznaję się poszliśmy do pubu i wypiliśmy coś tam i jeszcze coś tam.
-Jak z dzieckiem, chodź zaprowadzę cię do pokoju-odpowiedział Charlie
Wyciągnęłam ku niego ręce, a on przewrócił oczami i zaniósł mnie do pokoju kładąc na łóżko.
-Ej Charlie-powiedziałam cicho-bo w torebce mam butelkę whiskey albo bimbru nieważne chcesz ze mną wypić?
-Podziękuje młoda, a ty lepiej zostaw to sobie na później-odpowiedział odchodząc
-Czekaj jeszcze jedno.
Podeszłam do niego trochę się chwiejąc złapał się za drzwi, a on stał już na korytarzu. Złapałam go za rękę i pocałowałam w usta.
-Następnym razem miało być w usta-powiedziałam zamykając drzwi przed jego zszokowaną miną
Zrobiłam jeszcze kilka piruetów i wylądowałam na łóżku zasypiając po kilku minutach.

***
HEJ KOCHANI <3
Możecie mi skopać tyłek za to, że tyle nie było rozdziału :/
Wybaczcie brak weny i masa problemów nie służy pisaniu.
Rozdział króciutki, ale chyba wynagradza wam to koniec ;D
Wyczekiwany pocałunek Charliego i Chrissy, ale nie cieszcie się tak prędko.
Która lepsza nazwa Charlssy/Chrilie? :)



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz