-To kiedy masz zamiar mnie przestawić swoim współlokatorom?-spytał Adam
-Najpierw muszę cię na to psychicznie przygotować-odpowiedziałam-Nie mieliśmy iść do kawiarni?
-Tak, ale dzisiaj przyjeżdża moja kuzynka na kilka tygodni i muszę ją odebrać, może chcesz iść ze mną?
Kiwnęłam głową i zaczęliśmy maszerować w stronę autobusów. Po kilku minutach byliśmy już na miejscu, usiadłam na jednej z ławek i zaczęłam przebierać nogami. Minęło nas parę autobusów, aż w końcu jeden z nich się zatrzymał i wyskoczyła z niego brązowo włosa dziewczyna, która rzuciła się Adamowi na szyję.
-Adam, jak ty wyrosłeś!-powiedziała słodkim głosikiem
-O tobie mogę powiedzieć to samo powiedzieć, jak minęła podróż?
-Znakomicie! Co prawda lot się przeciągnął, ale miałam czas by dokończyć książkę.
-To świetnie, chciałbym ci przedstawić moją znajomą Chrissy Blake-powiedział obejmując mnie ramieniem
-O, witaj jestem Emma Parker kuzynka Adama-przedstawiła się przytulając się do mnie- No, Adam ładną dziewczynę sobie znalazłeś.
-Nie, nie jesteśmy tylko znajomymi-zaczęłam się tłumaczyć
Okay, nie to żeby coś ale jestem bardzo głodna pójdziemy gdzieś?
Przez najbliższe dwie godzinny dowiedziałam się, że Emma jest najbardziej pozytywną osobą na całym świecie, ma niecałe 18 lat pochodzi z Bristolu i dla niej szklanka zawsze jest do połowy pełna. Swoim uśmiechem zaraża każdego, a przez jej wielkie piękne oczy nie można się na nią gniewać.
-Adam ta restauracja jest super, ale mam dosyć jedzenia w knajpach, chciałabym zjęć zwykły obiad
-Jutro zapraszam Adama do siebie na obiad jeśli chcesz również możesz wpaść.
-Z wielką chęcią już nie mogę się doczekać.
Gdy Mia dowiedziała się o tym, że w końcu zaprosiłam Adam na obiad była tak podekscytowana i zachowywała się jak dziecko na dragach. Wszystko chciała urządzić i specjalnie nie postawiła w kuchni Sama, który szczerze powiedzmy nie potrafi gotować. Sama założyła białą sukienkę i na to sweter czarno biały w paski. Ja zostałam przy czarnych spodenkach, szarej długiej bluzki i czerwonej koszuli. Gdy tylko usłyszała dzwonek do drzwi przebiegła pół mieszkania i szybko znalazła się w przedpokoju. Ja razem z resztą śmialiśmy się niej z wszystkimi oprócz Charliego, który siedział u siebie w pokoju.
-Hej, mamy gości-powiedziała wracając do nas
-Cześć jestem Adam, a to jest moja kuzynka Emma-powiedział
Podbiegłam w jego stronę i mocno go przytuliłam, a potem Emme. Wszyscy zaczęli się przedstawiać, a gdy przyszła kolej na Sama ten nie potrafił się słowem odezwać i cały czas patrzył na Emme. Zaczęliśmy się z niego śmiać, a Emma spuściła głowę lekko zaczerwieniona.
-Mówiłaś, że mieszkacie tu w piątkę-powiedziała Emma przeliczając osoby
-Tak, ale Charlie jest u siebie-odpowiedziałam
-Dlaczego?
-Bo zachował się jak największy dupek w historii dupków-powiedziała Mia zakładając nogę na nogę
Emma kiwnęła głową i tak skończyła się rozmowa na temat Lenehana. Nie chciałam dzisiaj wyciągać tego co się przez ostatni tydzień stało chciałam posiedzieć w świetnym towarzystwie nad wielką michą spaghetti.
No, świetnie kto jak nie ja musi się spóźnić na zajęcia. Wybiegłam z pokoju i w 10 minut byłam już gotowa do wyjścia, wsiadłam do pociągu i modliłam się żeby dojechał jak najszybciej, no niestety dojeżdżając na miejsce zostało tylko 15 minut zajęć i nie miało by najmniejszego sensu iść na nie. Usiadłam przy jednej z ławek i zobaczyłam biegnącą w moją stronę Jessie z wielkim uśmiechem.
-Allison przywróciła ci na zajęcia!-krzyczała
-Co! Jak?
-Przyszedł do niej jakiś chłopak i coś tam jej tłumaczył no i wracasz na zajęcia!
Zaczęłam kręcić piruety przez cały plac byłam taka szczęśliwa. Jessie gdzieś poszła, a ja zostałam sama nie mogąc w to uwierzyć.
-Widzę, że spodobał ci się prezent.
-To ty? Dlaczego?
-Za to co powiedziałem chciałem ci w takim sposób przeprosić, mam nadzieję, że mi wybaczysz?
Z trudem powstrzymałam uśmiech byłam szczęśliwa. Chciałam wierzyć w to, że teraz będzie tylko lepiej.
-Koniec kłótni?
-Koniec poważnych kłótni.
Przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił. Nawet nie wiem ile tak staliśmy, ciesząc się, że wszystko jest dobrze, a przynajmniej miało być.
Na zakończenie konfliktu, który wisiał w powietrzu wszyscy wybraliśmy się do wesołego miasteczka tylko ja i moi współlokatorzy żadnych dodatkowych gości. Zaczęliśmy od kolejki górskiej, która nie była odpowiednia dla mojego żołądka potem poszliśmy do domu strachów gdzie cały czas Charlie trzymał mnie za rękę bo pewnie inaczej uciekłabym stamtąd. Zrobiliśmy krótki przystanek na hot-dogi, a w tym czasie chłopaki grali o pluszaki na stoiskach. Po kilku minutach podszedł do mnie Charlie niosąc ze sobą wielkiego minionka.
-To dla ciebie-powiedział wyciągając go przede mną
-Dziękuje-odpowiedziałam i cmoknęłam go w policzek na co on uśmiechnął się jak dziecko.
Wszystko zniknęło zachowywaliśmy się jakby to co się zdarzyło nigdy nie miało miejsca i podobało mi się to.
-Jeszcze raz poproszę to samo-poczuła czyjąś dłoń na ramieniu.
-Kiepski dzień?
Widziała go po raz pierwszy był przystojny, ale to nic nie zmieniało
-Nie, aż tak po prostu lubię wypić dobre piwo.
-Pozwól więc, że ci je postawię.
-Więc o to chodzi -powiedziała kręcąc głową
-To znaczy?-chłopak przybliżył się do niej był naprawdę uroczy w jasnobrązowych włosach i nieziemskich oczach.
-Stawiasz mi piwo, gadamy, śmiejemy się, idziemy do tunelu miłości, a ty kładziesz mi rękę na kolanie i zaczynamy się obściskiwać. Potem spotykamy się parę raz u mnie raz u ciebie, gdzie poznaję twojego współlokatora Bena, który jest hetero, dochodzisz do wniosku, że jednak nie jestem taka łatwa, próbujesz coś ugrać, ale w końcu dostajesz w pysk co automatycznie kończy naszą znajomość. I to tylko dlatego, że podszedłeś postawić mi piwo.
Skończyła mówić i uśmiechnęła się do niego z myślą, że zrobiło mu się przykro i odejdzie, ale tak się nie stało stał tylko i się śmiał.
-Po twoim wywiadzie wnioskuje, że jesteś tą jedną z wyjątkowych dziewczyn, która umie spędzać godziny na czytaniu słuchając muzyki, której nikt inny nie zna rozmyślając dlaczego ten świat jest taki beznadziejny.
-Jestem tą o, której nigdy nie zapomnisz-powiedziała zakładają, kosmyk włosów za ucho
-Jestem Dylan
-Mia
Wracaliśmy do domu około północy ja idąc środkiem ulicy i dając swój popis wokalny. Została nam przecznica do domu, a ja byłam pełna energii robiłam piruety, ruchy których nikt by nie spamiętał.
-Powiedzcie mi coś czego nikt o was nie wie-powiedziałam w stronę moich współlokatorów.
-Na drugie mam Fiona-pierwsza odezwała się Mia zakrywając czując się kompletnie upokorzona
-Gdy miałem 13 lat kochałem się w Angelinie Jolie niestety bez wzajemności-powiedział Sam
-Hm..umiem grać na skrzypcach-odpowiedział Leo
-Stary serio? Dobra teraz moja kolej, uważałem się za ninje w wieku 6 lat-dopowiedział Charlie-Twoja kolej Blake
-Ja jestem otwartą księgą, ale jest coś co chyba nikt nie wie o mnie. Mam polskie korzenie-odpowiedziałam
-Polki są śliczne-powiedział Leo
Zaczęliśmy się śmiać i w końcu dotarliśmy do domu. Grupką wmaszerowaliśmy do mieszkania i każdy powędrował do swojego pokoju. Szybko się umyłam i rzuciłam się na łóżku po kilku minutach ktoś wszedł do mojego pokoju, no tak nie umieliśmy pukać.
-Jutro ty robisz śniadanie.
Wzięłam pierwszą lepszą poduszkę i rzuciłam w stronę Charliego na co on zamknął drzwi.
-Sexowna piżamka-dodał znowu otwierając drzwi
Uśmiechnęłam się i pogrążyłam we śnie, wtedy zdałam sobie sprawę, że wszystko co dziś się wydarzyło nie było snem było prawdziwe.
***
Hej, kochani <3
Mam nadzieję, że rozdział nie aż tak późno bo jednak szkoła i to wszystko.
Nie wiem jak z rozdziałem ponieważ moja wena uciekła na wakacje, ale myślę, ze nie jest taki zły.
Bardzo was proszę o komentarze ponieważ jest to dla mnie meeega ważne!
I czekajcie na następny, który pojawi się już niedługo ;)

