niedziela, 27 września 2015

10.Koniec kłótni?

Przez ostatni tydzień moje życie odwróciło się o 360', nadal byłam zawieszona w zajęciach tanecznych, starałam się unikać Lenehana jak tylko mogłam, a było to trudne. Po za tym każdą wolną chwilę spędzałam z Adamem, którego już niedługo miałam przedstawić moim przyjaciołom jak zażyczyła sobie Mia, jednak i tak najgorszą rzeczą była pogadanka z moimi współlokatorami o mojej przeszłości. Mia o mało się nie poryczała i obiecała, że zawsze mogę na nich liczyć. Nie potrzebowałam tego, współczucia.
-To kiedy masz zamiar mnie przestawić swoim współlokatorom?-spytał Adam
-Najpierw muszę cię na to psychicznie przygotować-odpowiedziałam-Nie mieliśmy iść do kawiarni?
-Tak, ale dzisiaj przyjeżdża moja kuzynka na kilka tygodni i muszę ją odebrać, może chcesz iść ze mną?
Kiwnęłam głową i zaczęliśmy maszerować w stronę autobusów. Po kilku minutach byliśmy już na miejscu, usiadłam na jednej z ławek i zaczęłam przebierać nogami. Minęło nas parę autobusów, aż w końcu jeden z nich się zatrzymał i wyskoczyła z niego brązowo włosa dziewczyna, która rzuciła się Adamowi na szyję.
-Adam, jak ty wyrosłeś!-powiedziała słodkim głosikiem
-O tobie mogę powiedzieć to samo powiedzieć, jak minęła podróż?
-Znakomicie! Co prawda lot się przeciągnął, ale miałam czas by dokończyć książkę.
-To świetnie, chciałbym ci przedstawić moją znajomą Chrissy Blake-powiedział obejmując mnie ramieniem
-O, witaj jestem Emma Parker kuzynka Adama-przedstawiła się przytulając się do mnie- No, Adam ładną dziewczynę sobie znalazłeś.
-Nie, nie jesteśmy tylko znajomymi-zaczęłam się tłumaczyć
Okay, nie to żeby coś ale jestem bardzo głodna pójdziemy gdzieś?
Przez najbliższe dwie godzinny dowiedziałam się, że Emma jest najbardziej pozytywną osobą na całym świecie, ma niecałe 18 lat pochodzi z Bristolu i dla niej szklanka zawsze jest do połowy pełna. Swoim uśmiechem zaraża każdego, a przez jej wielkie piękne oczy nie można się na nią gniewać.
-Adam ta restauracja jest super, ale mam dosyć jedzenia w knajpach, chciałabym zjęć zwykły obiad
-Jutro zapraszam Adama do siebie na obiad jeśli chcesz również możesz wpaść.
-Z wielką chęcią już nie mogę się doczekać.
Gdy Mia dowiedziała się o tym, że w końcu zaprosiłam Adam na obiad była tak podekscytowana i zachowywała się jak dziecko na dragach. Wszystko chciała urządzić i specjalnie nie postawiła w kuchni Sama, który szczerze powiedzmy nie potrafi gotować. Sama założyła białą sukienkę i na to sweter czarno biały w paski. Ja zostałam przy czarnych spodenkach, szarej długiej bluzki i  czerwonej koszuli.  Gdy tylko usłyszała dzwonek do drzwi przebiegła pół mieszkania i szybko znalazła się w przedpokoju. Ja razem z resztą śmialiśmy się niej z wszystkimi oprócz Charliego, który siedział u siebie w pokoju.
-Hej, mamy gości-powiedziała wracając do nas
-Cześć jestem Adam, a to jest moja kuzynka Emma-powiedział
Podbiegłam w jego stronę i mocno go przytuliłam, a potem Emme. Wszyscy zaczęli się przedstawiać, a gdy przyszła kolej na Sama ten nie potrafił się słowem odezwać i cały czas patrzył na Emme. Zaczęliśmy się z niego śmiać, a Emma spuściła głowę lekko zaczerwieniona.
-Mówiłaś, że mieszkacie tu w piątkę-powiedziała Emma przeliczając osoby
-Tak, ale Charlie jest u siebie-odpowiedziałam
-Dlaczego?
-Bo zachował się jak największy dupek w historii dupków-powiedziała Mia zakładając nogę na nogę
Emma kiwnęła głową i tak skończyła się rozmowa na temat Lenehana. Nie chciałam dzisiaj wyciągać tego co się przez ostatni tydzień stało chciałam posiedzieć w świetnym towarzystwie nad wielką michą spaghetti.
No, świetnie kto jak nie ja musi się spóźnić na zajęcia. Wybiegłam z pokoju i w 10 minut byłam już gotowa do wyjścia, wsiadłam do pociągu i modliłam się żeby dojechał jak najszybciej, no niestety dojeżdżając na miejsce zostało tylko 15 minut zajęć i nie miało by najmniejszego sensu iść na nie. Usiadłam przy jednej z ławek i zobaczyłam biegnącą w moją stronę Jessie z wielkim uśmiechem.
-Allison przywróciła ci na zajęcia!-krzyczała
-Co! Jak?
-Przyszedł do niej jakiś chłopak i coś tam jej tłumaczył no i wracasz na zajęcia!
Zaczęłam kręcić piruety przez cały plac byłam taka szczęśliwa. Jessie gdzieś poszła, a ja zostałam sama nie mogąc w to uwierzyć.
-Widzę, że spodobał ci się prezent.
-To ty? Dlaczego?
-Za to co powiedziałem chciałem ci w takim sposób przeprosić, mam nadzieję, że mi wybaczysz?
Z trudem powstrzymałam uśmiech byłam szczęśliwa. Chciałam wierzyć w to, że teraz będzie tylko lepiej.
-Koniec kłótni?
-Koniec poważnych kłótni.
Przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił. Nawet nie wiem ile tak staliśmy, ciesząc się, że wszystko jest dobrze, a przynajmniej miało być.
Na zakończenie konfliktu, który wisiał w powietrzu wszyscy wybraliśmy się do wesołego miasteczka tylko ja i moi współlokatorzy żadnych dodatkowych gości. Zaczęliśmy od kolejki górskiej, która nie była odpowiednia dla mojego żołądka potem poszliśmy do domu strachów gdzie cały czas Charlie trzymał mnie za rękę bo pewnie inaczej uciekłabym stamtąd. Zrobiliśmy krótki przystanek na hot-dogi, a w tym czasie chłopaki grali o pluszaki na stoiskach. Po kilku minutach podszedł do mnie Charlie niosąc ze sobą wielkiego minionka.
-To dla ciebie-powiedział wyciągając go przede mną
-Dziękuje-odpowiedziałam i cmoknęłam go w policzek na co on uśmiechnął się jak dziecko.
Wszystko zniknęło zachowywaliśmy się jakby to co się zdarzyło nigdy nie miało miejsca i podobało mi się to.
-Jeszcze raz poproszę to samo-poczuła czyjąś dłoń na ramieniu.
-Kiepski dzień?
Widziała go po raz pierwszy był przystojny, ale to nic nie zmieniało
-Nie, aż tak po prostu lubię wypić dobre piwo.
-Pozwól więc, że ci je postawię.
-Więc o to chodzi -powiedziała kręcąc głową
-To znaczy?-chłopak przybliżył się do niej był naprawdę uroczy w jasnobrązowych włosach i nieziemskich oczach.
-Stawiasz mi piwo, gadamy, śmiejemy się, idziemy do tunelu miłości, a ty kładziesz mi rękę na kolanie i zaczynamy się obściskiwać. Potem spotykamy się parę raz u mnie raz u ciebie, gdzie poznaję twojego współlokatora Bena, który jest hetero, dochodzisz do wniosku, że jednak nie jestem taka łatwa, próbujesz coś ugrać, ale w końcu dostajesz w pysk co automatycznie kończy naszą znajomość. I to tylko dlatego, że podszedłeś postawić mi piwo.
Skończyła mówić i uśmiechnęła się do niego z myślą, że zrobiło mu się przykro i odejdzie, ale tak się nie stało stał tylko i się śmiał.
-Po twoim wywiadzie wnioskuje, że jesteś tą jedną z wyjątkowych dziewczyn, która umie spędzać godziny na czytaniu słuchając muzyki, której nikt inny nie zna rozmyślając dlaczego ten świat jest taki beznadziejny.
-Jestem tą o, której nigdy nie zapomnisz-powiedziała zakładają, kosmyk włosów za ucho
-Jestem Dylan
-Mia
Wracaliśmy do domu około północy ja idąc środkiem ulicy i dając swój popis wokalny. Została nam przecznica do domu, a ja byłam pełna energii robiłam piruety, ruchy których nikt by nie spamiętał.
-Powiedzcie mi coś czego nikt o was nie wie-powiedziałam w stronę moich współlokatorów.
-Na drugie mam Fiona-pierwsza odezwała się Mia zakrywając czując się kompletnie upokorzona
-Gdy miałem 13 lat kochałem się w Angelinie Jolie niestety bez wzajemności-powiedział Sam
-Hm..umiem grać na skrzypcach-odpowiedział Leo
-Stary serio? Dobra teraz moja kolej, uważałem się za ninje w wieku 6 lat-dopowiedział Charlie-Twoja kolej Blake
-Ja jestem otwartą księgą, ale jest coś co chyba nikt nie wie o mnie. Mam polskie korzenie-odpowiedziałam
-Polki są śliczne-powiedział Leo
Zaczęliśmy się śmiać i w końcu dotarliśmy do domu. Grupką wmaszerowaliśmy do mieszkania i każdy powędrował do swojego pokoju. Szybko się umyłam i rzuciłam się na łóżku po kilku minutach ktoś wszedł do mojego pokoju, no tak nie umieliśmy pukać.
-Jutro ty robisz śniadanie.
Wzięłam pierwszą lepszą poduszkę i rzuciłam w stronę Charliego na co on zamknął drzwi.
-Sexowna piżamka-dodał znowu otwierając drzwi
Uśmiechnęłam się i pogrążyłam we śnie, wtedy zdałam sobie sprawę, że wszystko co dziś się wydarzyło nie było snem było prawdziwe.

***
Hej, kochani <3 
Mam nadzieję, że rozdział nie aż tak późno bo jednak szkoła i to wszystko.
Nie wiem jak z rozdziałem ponieważ moja wena uciekła na wakacje, ale myślę, ze nie jest taki zły.
Bardzo was proszę o komentarze ponieważ jest to dla mnie meeega ważne!
I czekajcie na następny, który pojawi się już niedługo ;)





sobota, 12 września 2015

09. Poznałaś Chłopaka!

-O czym ty myślisz? Chrissy skup się-powiedział Daniel posyłając mi wkurzone spojrzenie.
Właśnie dopracowywaliśmy układ na występ za miesiąc, mimo tego, że mieliśmy jeszcze sporo czasu moje myśli były i tak skierowane w stronę jednej osoby.
-No wiesz, szkoła i praca, trochę się tego nazbierało-odpowiedziałam biorąc kosmyk włosów za ucho.
-Gdybym nie znał cię od bachora uwierzył bym w to, dajesz wyżal się.
-Pokłóciłam się z Jade-wzięłam głęboki wdech-o Charliego.
-Jade jest zazdrosna, ale czy ma powody sama sobie musisz odpowiedzieć.
-Nie zrozum mnie źle, ale- moje wytłumaczenie przerwały krzyki dochodzące z salonu. Uchyliłam drzwi i razem z Danielem po cichu wyszliśmy na korytarz.
-Myślisz, że jak przez te ostatnie dwa tygodnie nas zlewałeś to będzie dobrze?-krzyczała Mia
-O co ci chodzi do cholery Wide?-spytał
-O ciebie! Znam cię od szczyla i wiem, że jesteś dupkiem po tym co robiłeś wcześniej, ale są osoby, które mają jeszcze nadzieję, że nie jesteś taki zły. Więc powiedz swojej lasce żeby się od nas odwaliła.
-Co masz na myśli?
-No, tak przecież ty nic nie wiesz-powiedziała przewracając oczami-Twoja kochana Jade karze nam się od ciebie odwalić,wszystkim chce mieć tylko ciebie dla siebie.
-Ona taka nie jest.
-Łatwo ci mówić Lenehan, ty ją znasz trzy miesiące, a ja całe życie-powiedziałam wchodząc do salonu-Jest miła, zabawna, ale to tylko na pozór potrafi być zła i nieznośna. Więc lepiej powiedz jej żeby się ogarnęła, bo źle to się skończy.
Wyszłam z Danielem kierując się w stronę mojej pracy. Powiedziałam coś co bardzo chciałam nie było to wszystko co ciążyło mi w mojej głowie, ale przynajmniej część.
-Hayde poproszę frappucino z podwójną bitą śmietaną-powiedział Daniel wchodząc do kawiarni
-Już się robi, a ty Blake bierz się to pracy bo dzisiaj będzie ruch-odpowiedziała Hayde posyłając swój piękny uśmiech
Przebrałam się w firmową koszulkę i ustałam za ladą. Miała rację dzisiejszy ruch był wielki co chwilę ktoś przychodził i wychodził. Zastanawiałam się jak Hayde dawała tu sobie radę sama ja bym po godzinie odpadła. Po jakiejś szesnastej ruch zrobił się mniejszy, a ja zmęczona i lekko pomalowana od markerów przez pisanie na kubkach miałam czas by sama napić się kawy. Hayde włączyła muzykę, a ja zaczęłam podrygiwać pisząc kolejne zamówienie. Gdy przyszedł czas na kolejnego klienta moje oczy spotkały się z jego niebieskimi tęczówkami.
-Możemy pogadać?-spytał
-Wybacz jestem w pracy-odpowiedziałam
-Hayde mogę ją porwać na chwilę-powiedział przewracając oczami
-Jasne, ale wracaj za 10 minut-odpowiedziała Williams
Posłałam jej mordercze spojrzenie i wyszłam na zewnątrz podążając  za Charliem. Oparłam się o ścianę budynku i skrzyżowałam ręce.
-O co chodzi?-spytałam
-Chciałem spytać czy wszystko między nami okay?
-Sam sobie powinieneś odpowiedzieć na to pytanie Lenehan.
-Słuchaj, ja, sam, nie wiem...Cholera nie nadaje się do takich rozmów.
-Więc daj sobie z tym spokój, muszę wracać do pracy-powiedziałam wchodząc do budynku.
Nie chciałam z nim rozmawiać, chciałam by trochę pocierpiał tak jak ja przez ostatni miesiąc z jego powodu. Niech poczuje to co ja czuje przez ten cały czas.
-Umieram-westchnęłam teatralnie odkładając książkę
-A to dopiero pierwszy egzamin-powiedział Sam kładąc głowę na ławce
-Nie dobijaj mnie-posłałam mu mordercze spojrzenie
-Chrissy kiedy ty ostatnio spałaś?-spytała się Mia zapinając swój czarny płaszcz.
-Jakiś dzień, dwa dni temu? Rano mam trening potem szkoła, praca, zajęcia, nauka nie mam na nic czasu.
-Chyba sobie żartujesz w tej chwili wracasz do domu i walisz w kimę-powiedział Sam wskazując na mnie palcem.
-Tak, jest.
-Chrissy!-krzyczała Emily biegnąc w moją stronę.
-O co chodzi?
-Allison zawiesiła cię w zajęciach-powiedziała lekko zdyszana.
-Że, że co?
-Podobno nie dostosowałaś się do diety i treningów więc kazała ci to przekazać, że zostajesz zawieszona do odwołania.
-Chyba sobie żartujesz, gdzie ona jest?
Emily wskazała palcem, a ja zobaczyłam burzę tych blond kłaków zaczęłam iść w jej stronę i powstrzymywać się przed tym żeby nie skopać jej dupy.
-Jakim prawem zawiesza mnie pani w zajęciach!-krzyczałam tak żeby usłyszał mnie cały plac.
-Proszę się uspokoić panno Blake, jak mówiłam albo dostosuje się pani do diety albo koniec z zajęciami i konkursami-odpowiedziała pokazując ten swój fałszywy uśmieszek-Prawdziwa tancerka musi mieć nienaganną figurę.
-Nie, prawdziwa tancerka musi tańczyć z pełną pasją, z emocjami, figura nie jest najważniejsza tylko, że pani tego nie rozumie. Dla ciebie liczy się tylko wygląd, a nie to co tańczymy. I mam dosyć tych cynicznych zajęć więc bardzo dziękuje, że zostałam z nich wyrzucona.
Nie wiem czy to ze zmęczenia, czy ze wściekłości, ale wykrzyczałam jej to prosto w tą plastikową twarzyczkę. Wróciłam do domu zrywając się z dwóch ostatnich godzin i z wielką trudnością dotarłam do mojego łóżka. Położyłam głowę na poduszkę i od razu pogrążył mnie sen.
Miał już dosyć tych wszystkich oskarżeń, czas było pokazać, że ma jaja i pogadać z Jade. Mieli spotkać się w jej ulubionej kawiarni. Po 10 minutach czekania w końcu przyszła pewnie dopiero co spotkała się z bandą tych idiotów.
-Cześć Charlie-powiedziała dając mu buziaka w policzek-Dlaczego chciałeś się spotkać?
-Musimy poważnie porozmawiać, moi przyjaciele twierdzą, że chcesz mnie od nich odsunąć.-powiedział z wielką powagą
-Oczywiście, że nie ja mam swoich znajomych, tym masz swoich i tak jest dobrze, niech zgadnę Chrissy kazała ci ze mną pogadać?
-To nie ma znaczenia, nie przyszedłem tu rozmawiać o niej.
-I dobrze, ogólnie opowiadała ci dlaczego przeniosła się na rok do Grecji?
-Bo jej mama dostała awans i przeprowadziła się do Londynu,a ona nie chciała lecieć więc przeniosła się do ojca mówiła mi.
-Jest to prawda, ale  nie cała, jej siostra odbiła jej chłopaka i Chrissy ich przyłapała. Potem wpadła w anoreksję i w depresję. Musiała brać antydepresanty ciekawe czy nadal je bierze. Jej ojciec gdy dowiedział się co się z nią dzieję zabrał ją. Ktoś jeszcze gadał, że ćpała, ale nie wiem czy w to wierzyć.
-Przecież jesteś jej przyjaciółką raczej by ci powiedziała prawdę.
-Czy ja wiem, mniejsza o to idziemy się przejść?
-Jasne, czemu nie
Na nic nie miałam siły od godziny leżałam w łóżku udając, że śpię. Zabroniono mi tańczyć równie dobrze mogliby mi uciąć nogę. Łzy same mi spływały po policzku, to wszystko mnie przerastało. Po kilku minutach postanowiłam wstać. Wyszłam z pokoju kierując się do kuchni by zaparzyć sobie kawę, dopiero po chwili zorientowałam się, że nie byłam sama. W salonie siedzieli Mia, Sam, Leo, Crystal, Will, Daniel, Hayde wszyscy, których teraz potrzebowałam.
-Hej śpiochu, czekaliśmy chyba z dwie godziny aż się obudzisz-powiedziała Hayde przytulając się do mnie-Już wiemy coś się stało.
-Spójrz na to z innej strony, teraz możesz zjeść z nami pizzę bez wyrzutów-dodał Daniel biorąc do rąk pudełko z pizzeri.
Uśmiechnęłam się do niego, do nich wszystkich , nawet nie wiedziałam jak im podziękować za to, że są przy mnie wszyscy. Nie wiedząc jakim cudem wszyscy usadowiliśmy się na kanapie i fotelach zajadając się kawałkami pizzy. Po jakiejś godzinie do domu wtargnął wkurzony Charlie z lekko przemoczonymi włosami.
-O jesteś-powiedziała Mia obkręcając się w jego stronę-Porozmawiałeś ze swoją laską,
-Tak i nigdy więcej nie próbujcie obrażać mojej dziewczyny-odpowiedział jej zdenerwowany
-Charlie o co ci chodzi?-spytałam
-Jade jest taka zła, odezwała się super laska jadąca na antydepresantach  po anoreksji.-nagle jakby się zawahał-Chrissy, ja, ja nie chciałem tego powiedzieć.
Stałam jak zamurowana nie mogłam się ruszyć wszyscy na mnie patrzyli, a ja patrzyłam tylko na niego. Próbował coś powiedzieć, a ja poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Nie obracając się zaczęłam wycofywać się z mieszkania w końcu wybiegłam nie mogłam tam zostać. Ktoś pobiegł za mną, ale ja się nie zatrzymywałam. Otworzyłam drzwi kamienicy i wyszłam na powietrze, padał silny deszcz, ale to nie miało znaczenia zaczęłam biec jak najszybciej.
-Chrissy stój!-krzyczał Daniel
Nie chciałam go widzieć, nikogo nie chciałam to był jak cios prosto w twarz wszystkie moje brudy wyciągnął przeciwko mnie.
-Co ty najlepszego zrobiłeś!-krzyczała Hayde-Jak mogłeś powiedzieć coś takiego!
-Nie chciałem, to było pod wpływem emocji!-tłumaczył się jak tylko mógł
-Dumny jesteś z siebie?-powiedział Daniel wracając do mieszkania
-Gdzie ona jest?-spytała Mia
-Nie mam pojęcia, pobiegła w stronę metra, ale wątpię żeby gdziekolwiek jechała nie wzięła żadnych pieniędzy.
-Daniel ty wiedziałeś o tym?-spytała Hayde
-Oczywiście, że tak jest moją przyjaciółką, ale i tak sama mi o tym nie powiedziała, znalazłem w jej torebce leki, a gdy wszystko mi opowiadała podsłuchała nas Jade.
-Dlaczego nam o tym nie powiedziała-powiedział Sam siadając na kanapie
-Bo nie chce współczucia, nie potrzebuje tego, może i by wam powiedziała, ale gdy sama zdecydowała by, że już czas. Wiesz, że ona ci tego nie wybaczy.
-Zdaję sobie z tego sprawę-odpowiedział wkurzony Charlie
-I tak nie będziesz miał wyjścia, przeprosisz ją nawet na kolanach jeśli będzie trzeba. Dopilnuję tego-warknęła na niego Mia
Teraz wiedzą o mnie wszystko,  nie mam żadnych tajemnic i powinnam pokazać mu, że jego słowa mnie nie ranią, ale nie potrafiłam. Przyciągnęłam nogi do ciała i cisnęłam kolejnego kamienia do stawu. Na całe szczęście deszcz przestał padać choć mimo tego moje włosy i ubrania były całe mokre.
-Próbujesz zabić kaczki?
Odwróciłam się, a przede mną stał równie przemoczony jak ja przystojny chłopak. Zerwałam się z miejsca sięgałam mu do ramion. Chłopak miał brązowe włosy i piękne orzechowe oczy tak, że można było się w nich utopić.
-Mam nadzieję, że cię nie przestraszyłem, ale dziewczyna siedząca sama rzucająca kamieniami wydała mi się interesująca. Jestem Adam-powiedział podając rękę
-Jestem Chrissy
-No więc Chrissy, co tutaj robisz w deszcz oprócz próby zabicia kaczek?-spytał
-Mogę cię zapytać o to samo.
-Ja biegam twoja kolej.
-Problemy z przyjaciółmi, to długa historia.
-Mamy czas.
To była kolejna dziwna rzecz, która mi się przydarzyła. Nigdy wcześniej nie spotkałam tego chłopaka, a mimo tego przez kolejne trzy godziny nawet na chwilę nie przestaliśmy rozmawiać. Dowiedziałam się o nim tyle, że mogłabym napisać jego biografię. Cieszyłam się, że mogę porozmawiać z kimś kto kompletnie mnie nie zna. Dzięki niemu zapomniałam o sprawie z Charliem, z Allison. Ty było niesamowite uczucie.
-To tutaj mieszkam-powiedziałam wskazując na kamienicę-Dziękuję ci za dziś
-Ja tobie też, i nie przejmuj się nimi, ani nikim wejdź tam z podniesioną głową i wielkim uśmiechem, jasne? Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy.
-Też mam taką nadzieję.
-Może w piątek?
Kiwnęłam głową, wyciągnęłam telefon by wymienić się numerami. Przysunął się do mnie i mocno przytulił odwzajemniłam uścisk i po kilku sekundach oderwaliśmy się od siebie. Pomachałam mu i weszłam do środka.
Drzwi jak zwykle były otwarte w salonie byli moi współlokatorzy i Hayde, którzy siedzieli oglądając telewizję. Zaczęłam iść w stronę swojego pokoju wyprostowana i z wielkim uśmiechem tak jak mówił Adam. Myśląc o nim uśmiech przychodził mi łatwo. Zaczęłam iść tanecznym krokiem napotykając ich spojrzenia.
-Chrissy, ja przepraszam cię-powiedział Charlie
Zdobyłem się na jedyną rzecz na, która było mnie stać uniosłam rękę i pokazałam mu środkowy palec nie zatrzymując się. Wchodząc do pokoju zdołałam usłyszeć jeszcze krzyczenie Hayde.
-Poznałaś chłopaka!
Jak ona dobrze mnie zna.

***
Hej kochani!
Zawaliłam, zawaliłam możecie mi skopać tyłek.
Przez prawie miesiąc nic nie dodawałam, ale już się tłumaczę.
Wróciłam z obozu depresja bo zobaczę się z tymi ludźmi dopiero za rok.
Potem szkoła, a jako, że jestem w trzeciej gimnazjum to jest nauka, egzaminy, bierzmowanie i wiele więcej :/
Przepraszam was i będę się starać jak tylko mogę by rozdziały było dodawanie regularnie :)
Powodzenia w szkole <3