niedziela, 31 maja 2015

03. Problemy z rodzinną

Czekam na Mie, która postanowiła przejrzeć moją szafę w poszukiwaniu sukienki na koncert. Jak się okazało Leo zrobił pogaduszkę Charliemu, ale skończyło się tak jak każda ich kłótnia wygłupami  i żartami z czego bardzo się cieszyłam. Niestety gdy tylko weszłam do mieszkania okazało się, że przed chwilą przyszła tu jakaś kobieta ze swoją córką Tatiana i Alice Blake. Moja najwspanialsza mama i najokropniejsza siostra. Jak się dowiedziałam od Leo zaplanowały przyjść tu jutro. Wiedziałam, że w końcu będę musiała się spotkać z rodziną, ale nie tydzień po tym jak tu zamieszkałam.
-Powinnaś założyć tą, jest świetna- powiedziała Mia trzymając w ręku czarną sukienkę z koronkowymi rękawami. Dostałam ją rok temu na urodziny choć nigdy nie chciałam zakładać ponieważ była krótka. Wiedziałam, że i tak Mia mnie to tego zmusi więc grzecznie postanowiłam założyć sukienkę. Po 10 minutach byłyśmy gotowe ja w czarnej sukience i w czarnych baletkach, a Mia w granatowej sukience i czarnych koturnach. Nigdy nie potrafiłam chodzić na obcasach i chyba nigdy nie będę chciała się nauczyć  wolałabym już chodzić po szkle.
Gdy dotarłyśmy na miejsce zostało tylko 30 minut. Rozejrzałam się po Sali widziałam wiele znajomych twarzy ze szkoły. W tłumie zauważyłam Sama z jakąś dziewczyną. Na mój widok uśmiechnął się. Nagle poczułam jak ktoś dotyka mnie za ramię tym kimś okazał się Leo.
-Nie powinieneś być na scenie?- spytałam
-Tak i za chwile tam pójdę, ale najpierw chciałbym cie jeszcze raz przeprosić za Charliego-odpowiedział
-Naprawdę nie musisz, Mia ostrzegała mnie, że Charlie jest specyficzny.
-Mówiąc specyficzny miała chyba na myśli boski- usłyszałam czyjś głos za sobą obróciłam się za mną stał nie kto inny tylko Charlie
-Nigdy nie będziesz mógł sobie darować?- spytałam
-Raczej nie..- odpowiedział- Możesz zostać chwilę po koncercie chciałbym z tobą porozmawiać.
-Jasne, pod warunkiem, że nie będziesz gadał tylko o sobie.
-Wy tu gadu gadu, a my Charlie mamy za chwilę koncert więc się ruszaj!-powiedział Leo starając się przekrzyczeć muzykę.
Chłopaki odeszli ode mnie, a ja postanowiłam poszukać Mii,która w między czasie gdzieś poszła. W końcu odnalazłam ją stojąca przy barze razem z Samem.W tej samej chwili na scenę wszedł Charlie i Leo. Zaczęli śpiewać byli niesamowici Leo świetnie rapował, a Charlie miał tak piękny głos, że serce umiało się rozpłynąć. Po godzinie koncert się skończył, a my krzyczeliśmy ze szczęścia. Wiedziałam, że są dobrzy, ale nie, że aż tak bardzo. Zobaczyliśmy chłopaków idących w naszą stronę. Rzuciłam się Leo na szyję i mocno przytuliłam, złapał mnie w pasie i podniósł do góry. Po kilku sekundach postawił mnie na ziemi.
-A mnie?!- spytał Charlie
-Raczej na to nie zasłużyłeś- odpowiedziałam z uśmiechem- Byliście niesamowici!
Ruszyliśmy w stronę drzwi cały czas rozmawiając o talencie chłopaków. Zaczęliśmy iść w stronę naszego mieszkania, a ja poczułam jak ktoś mnie ciągnie za ramię w stronę Central Parku. Przypomniałam sobie, że miałam po koncercie porozmawiać z Charliem. Usiedliśmy na ławce i nastała cisza taka, że mogłam usłyszeć każdego przelatującego gołębia.
-Chciałeś porozmawiać- powiedziałam
-No tak, chciałem się spytać czy jesteś na mnie zła?- spytał
-Dlaczego miałabym, bo powiedziałeś mi coś tak okropnego, że równie dobrze mogłeś mnie skopać po brzuchu.
-Wiesz, że nie chciałem znasz mnie dopiero tydzień, ale gdybyś znała dłużej wiedziałabyś, że jestem porąbanym człowiekiem. Zachowałem się jak ostatni dzieciak i wiem, że nie powinienem  tego mówić bo to jest twoje życie, ale zawsze wtrącam się w sprawy swoich przyjaciół już taki jestem.
-Nie wiedziałam, że traktujesz mnie jak przyjaciółke.- powiedziałam z uśmiechem
-No jasne! Jesteś moją małą wkurzjąca przyjaciółką- odpowiedział przytulając mnie. Wtuliłam się w jego klatkę piersiową  była to jak na razie najmilsza chwila moja i Charliego.
Obudziłam się zrywając szybko z łóżko była za piętnaście 12:00. Za chwilę powinnam się spotkać z mamą i siostrą. Zaczęłam szykować się jak najszybciej na twarz nałożyłam lekki makijaż czyli taki jaki uwzględniała moja mama różowa szminka i jeśli ma dobry humor czarne kreski. Założyłam białą jedwabną sukienkę, którą kupiłam w Grecji choć nigdy nie zamierzałam założyć, na nogach miałam złote baletki. Spojrzałam na zegarek powinny być tu za 3 minuty wybiegłam z pokoju poprawiając torebkę.  Dotarłam do kuchni przy, której siedzieli moi współlokatorzy jedynie Mia była ubrana, ale tylko dlatego, że musiała iść po zakupy.  
-I niby nie jesteś Greczynką- powiedział Sam
-Za chwilę przychodzi moja mama z siostrą i mimo, że was uwielbiam chłopcy to jednak nie chce żebyście przywitali moją rodzinkę w bokserkach więc proszę…
Nie dokończyłam bo w tej samej chwili ktoś zapukał do drzwi czułam jak uginają mi się nogi. Powoli podeszłam do drzwi i otworzyłam je za nimi stały dwie osoby, które kochałam i nienawidziłam jednocześnie. Moja mama jak zwykle była ubrana bardzo elegancko w turkusową sukienkę i czarne szpili. Miała pełno biżuterii, usta miała podkreślone czerwoną szminką, a czarne włosy zaplecione w kok. I choć miała 40 lat nie wyglądała na tyle. Alice była jej kopią i moim przeciwieństwem miała na sobie różową sukienkę, którą dostała od taty. Swoje blond włosy postanowiła pofalować miała różowe usta tak samo jak ja. W rękach miała pudełko na buty w moim rozmiarze wiedziałam co to znaczy. Przytuliłam się  z nimi i zaprosiłam do środka. Gdy dotarłyśmy do kuchni chłopaki byli już ubrani, dzięki bogu.
-Mamo Alice to jest Mia Wide, Sam Hale, Leondre Devries i Charlie Lenehan.- powiedziałam, a moi współlokatorzy kiwnęli głowami na przywitanie- Może przejdziemy do salonu?
Wszyscy usiedliśmy w salonie obserwując nawzajem.
-Mam rozumieć, że wszyscy studiujecie te całe aktorstwo i muzykę.- powiedziała mama
-Tak  chłopaki mają już nawet swoje koncerty- odpowiedziałam- Nawet wczoraj..
Nie dokończyłam bo zadzwonił mamy telefon zerwała się na równe nogi i wyszła z mieszkania. Zostałam tylko ja, moi przyjaciele i  Alice.
-Nie musiałaś się mamie tym chwalić. Ona i tak wie, że im to nie wyjdzie tak jak tobie ten cały taniec. Szkoły prawnicze to jest coś porządnego chodząc do niej stajesz się dojrzały i rozsądny- powiedziała Alice nie odrywając wzroku od telefonu
-To już wiem dlaczego jesteś taka sztywna- odpowiedział Sam
- Widzę że znalazłaś sobie przyjaciół, tak samo idiotycznych jak ty Chrissy.
-Daruj sobie dobrze! Ci ludzie są najlepszymi osobami jakie poznałam. I mało mnie obchodzi, że tobie nie pasują bo nie chodzą do snobistycznej szkoły w Londynie jak ty.  Nie miałam ochoty widzieć się mamą, a tym bardziej z tobą, wiec w tej chwili zabieraj te ohydne buty i podnoś ten swój nadęty i płaski tyłek i  wynoś mi się stąd bo inaczej wrzucę cię do zsypu na śmieci.
Alice próbowała coś powiedzieć, ale pociągnęłam ją w stronę wyjścia w tym samym momencie wróciłam mama.
-Następnym razem zostaw ją na lotnisku – powiedziałam kierując wzrok na Alice, która zaczęła płakać
-Mamo! Ona i jej okropni znajomi byli dla mnie straszni! Miałaś rację Chrissy jest zepsuta.
-Jak to mówisz mamo powinnam być damą. Więc grzecznie was proszę opuście to mieszkanie i nie pokazujecie mi się więcej na oczy, ale przecież i tak jestem zepsuta więc raczej nie będziecie chciały tu przyjeżdżać, a teraz was żegnam- powiedziałam trzaskając drzwiami

Chciałam wrócić do swojego pokoju, chciałam o tym zapomnieć. Przechodziłam obok kuchni i poczułam jak ktoś łapie mnie od tyłu tym kimś był Charlie tylko on został wszyscy się rozeszli pewnie dlatego, że Mia im kazała. Spojrzałam na niego ze łzami w oczach czułam się okropnie. Wytarł kciukiem łzę i mocno mnie przytulił. Wtuliłam się w niego, a łzy same mi spływały coś szeptał mi do ucha, ale nie wiedziałam co. To była już druga miła chwila spędzona z Charliem druga i mam nadzieję, że nie ostatnia.

niedziela, 24 maja 2015

02. Fala problemów i stare wspomnienia

Stoję przed lustrem w swoim pokoju dopracowując choreografię. Tylko taniec potrafił rozładować u mnie stres, smutek, złość wszystko. Minął tylko jeden dzień o najgorszej sytuacji w moim życiu. Po usłyszeniu tego niesamowitego głosu, który wypowiedział moje imię poczułam jakbym została przygnieciona przez stu kilogramowego tira miałam ochotę uciec. I pewnie gdyby nie Jade, która obserwowała to wszystko z daleka i w ostatniej chwili zaczęła krzyczeć, że widzi wielkiego szczura, miałam okazję by się wymsknąć i uciec w stronę metra. Przez ostatnie godziny myślałam tylko o tym wszystkim moja głowa eksplodowała i myślałam nad tym czy nie utopić się w wannie.  Nagle do mojego pokoju zaczął się ktoś dobijać. Z niechęcią otworzyłam drzwi za nimi nie stał kto inny jak Sam. Miałam ochotę trzasnąć drzwiami i schować się pod kołdrę, ale byłam zbyt zmęczona, a ruszenie choćby ręką okazałoby się rzeczą nie do zrobienia. Spojrzałam na niego, na jego boski uśmiech, który był zaraźliwy.
-Wyglądasz strasznie- zaczął- Ale… nie przyszedłem tu mówić o tym, że wyglądasz jakbyś spała w metrze. Mia robi maratony jakiś filmów chciałabyś do nas dołączyć?
Właśnie chciałam odmówić gdy poczułam szarpnięcie za rękę widać Sam nie uznaje słowa nie.  Po chwili znajdowaliśmy się w naszym salonie. Mia leżała na fotelu jedząc jakieś jedzenie z chińskiej knajpy. Na kanapie siedział Charlie i Leo zajadając się popcornem. Sam usiadł na drugim fotelu stojącym naprzeciwko telewizora więc  pozostała kanapa. Usiadłam obok Leo, który gdy mnie zobaczył uśmiechnął się uroczo postanowiłam go odwzajemnić. Przez kilka minut była tylko głucha cisza aż boląca dla uszu. Tylko tyle umiał przetrwać Charlie bez gadania.
-Mia co to za beznadziejny film?- spytał
-„Pamiętnik” I wcale nie jest beznadziejny tylko wzruszający i ciekawy- odpowiedziała ze wkurzoną miną
-Tak ciekawy jak ostatnia moja wizyta w toalecie- powiedział Sam- Ten maraton trochę ci nie wyjdzie bo za 6 godzin powinniśmy być w szkole.
Spojrzałam na zegarek i rzeczywiście miał rację. Wszyscy rozeszliśmy się do swoich pokoi. Wślizgnęłam się pod kołdrę i w końcu zmorzył mnie wyczekiwany sen.
Usłyszałam mój budzik zerwałam się z łózka i zaczęłam ogarniać dzisiaj miała być wcześniej w szkole by przećwiczyć układ na zajęcia. Po kilku minutach byłam już gotowa wyszłam z pokoju i skierowałam się w stronę kuchni zastałam tam moich zaspanych lokatorów wszystkich oprócz Charliego. Posłałam im uśmiech nalewając przy tym kubek gorącej kawy.
-Już jesteś gotowa? Pociąg mamy dopiero za 30 minut.- spytał Leo
-Muszę przećwiczyć układ z dziewczynami- odpowiedziałam
-Miłej zabawy. Chrissy możesz iść obudzić Charliego musimy pogadać-powiedziała Mia
Kiwnęłam głową i skierowałam się w stronę jego pokoju, który znajdował się obok mojego. Zapukałam, ale nie usłyszałam żadnej odpowiedzi więc weszłam do pokoju. Był on dokładnie taki sam jak mój, ale zamiast lustra na prawej ścianie znajdowało się tam pełno instrumentów. Zaczęłam się zastanawiać w jaki sposób budzi się swoich współlokatorów.  Zaczęłam szturchać Charliego w ramię jedyne co udało mi się osiągnąć to oberwanie poduszki w głowę.
-Charlie Wstawaj! Mia chce z tobą rozmawiać!- krzyczałam waląc go poduszką w głowę
-Dobra dobra już wstaje możesz mi pomóc?- spytał wyciągając  rękę
Uścisnęłam jego ręke i po chwili zostałam pociągnięta na jego łóżko. Gdyby ktokolwiek teraz tu wszedł wyglądało by to bardzo dziwnie. Charlie zaczął mnie łaskotać, a ja próbowałam się powstrzymać od śmiechu.
-Masz bokserki w minionki?- spytałam śmiejąc się
-Czyż nie są boskie… Tak samo jak ja- powiedział teatralnym głosem
Przewróciłam oczami wstając z łóżka gdy wychodziłam z pokoju zerknęłam jeszcze na Charliego w końcu zaczął się zbierać. Minęłam moich współlokatorów nadal siedzących w kuchni pomachałam im ręką i poszłam do przedpokoju założyć buty. Wychodząc słyszałam jeszcze jak Mia kłóci się z Charliem, że musi zapłacić swoją składkę na co Charlie odpowiada jej, że dzisiaj po koncercie razem z Leo dostanie pieniądze. Nie miałam pojęcia, że są tak dobrzy by mieli własne koncerty. Zdałam sobie sprawę jak jeszcze mało wiem o moich współlokatorach.
Dotarłam na salę jako ostatnia, ale wolałam nie tłumaczyć się dlaczego. Po kilku godzinach treningu byłam padnięta. Na całe szczęście byłyśmy zwolnione z wszystkich zajęć do 12:00 dzięki bogu. Wyszłam razem z Jade, Hannną i Jessie. Hanna była szczupłą blondynką o widocznych kościach policzkowych natomiast Jessie była brunetką z kolorowymi pasemka i niesamowitymi  brązowymi oczami. W końcu dotarłyśmy na dziedziniec zawsze lubiłam to miejsce można było posiedzieć, a z głośników rozbrzmiewała muzyka. Zobaczyłam moich współlokatorów, ale zamiast iść w ich stronę skierowałam się za Jade.  Nie przywitałam się jeszcze z wszystkimi przyjaciółmi musiałam to nadrobić. Zobaczyłam wiele znajomych twarzy w tym Emily perfekcjonistkę od tańców klasycznych, Adama mistrza breakdance’u , bliźniaczki Margaret i Melissa dziewczyny gumy i mojego najlepszego przyjaciela Daniela z, którym tańczyłam w każdym konkursie od czasu przedszkola. Rzuciłam mu się na szyję co kompletnie go zaskoczyło. Po kilku minutach oderwałam się od niego i spojrzałam prosto w te brązowe, zmysłowe oczy. Był ode mnie wyższy o głowę i bardzo umięśniony przez wiele treningów. Uśmiechnął się do mnie tak, że moje serce się rozpłynęło.  Usiedliśmy do stolika wspominając różne wspomnienia na mój widok dołączyła się się reszta tancerzy przywitać się ze mną. Nagle z głośników usłyszałam znajomą mi piosenkę „Keri Hilson Buyou”, którą tańczyliśmy na jednym z przedstawieniu. Zobaczyłam Jade biegnąca w naszą stronę czyli to była jej sprawka. Zaczęła wszystkich podnosić i zmuszać do tańca byłam okropnie zmęczona, ale tęskniłam za tańczeniem z moją paczką. Podnieśliśmy się z miejsca i daliśmy się ponieść muzyce. Każdy z nas pamiętał układ jakby tańczył go wczoraj. Układ zaczęła Emily potem dołączyła do niej Jade, Hanna, Jess, Melissa i Margaret. Potem pojawił się Adam razem ze swoimi kolegami. Kolejną cześcią był to mój duet z Danielem.  Koniec polegał na tym, ze musiałam zrobić szpagat Daniel mnie podnosił i wyginał w tył wyszedł nam perfekcyjnie. Następnie każdy się dołączył nawet osoby, których nie pamiętałam i zaczęliśmy finał. Było tam tyle akrobacji i ruchów, których nie można było by spamiętać. W końcu muzyka ucichła, a my zaczęliśmy się śmiać rozległy się brawa. Spojrzałam w stronę moich  współlokatorów wszystkie spojrzenia były utkwione we mnie nie wiedziałam czy mam się czego obawiać. W tym samym momencie Daniel złapał mnie w pasie i przeciągnął za siebie tak, że znalazłam się u niego na barana.
-Czy mi się zdaję, czy przytyłaś w tej Grecji- powiedział z uśmiechem
-A ty chyba zapomniałeś o treningach, miałeś depresję po tym, że się opuściłam- powiedziałam szturchając go w bark.
-Tak i to wielką nie wychodziłem z domu, a moje życie straciło sens- odpowiedział- I mam do ciebie pytanie co to za ekipa przy stoliku, która nie spuszcza cię z oka
-Moi współlokatorzy i chyba muszę z nimi porozmawiać.
Daniel zdjął mnie z pleców i odszedł puszczając oko. W końcu dotarłam do moich współlokatorów byli uśmiechnięci. Podeszłam do nich nie pewnie i usiadłam naprzeciwko Sama.
-Nie wiedziałam, że jesteś aż taka dobra- krzyknęła Mia
-Dzięki- odpowiedziałam posyłając jej uśmiech.
-Jesteś dobra w tańcu, ale tez szybka w znajdywaniu nowych chłoptasiów- powiedział Charlie
-Daniel to tylko przyjaciel, a nawet jeśli był by moim chłopakiem to co to ciebie obchodzi.
-Nic, ale jakbym kiedyś zobaczył go krążącym po naszym mieszkaniu chciałbym wiedzieć kto to jest.  Może powinnaś zacząć z nim chodzić podniósł by twoje statystyki u innych chłopaków, ponieważ z tego co słyszałem nie są one zbyt wysokie,  a zwłaszcza po tym jak uciekałaś od kapitana naszej drużyny.
-Daruj sobie!- krzyknęłam wstając i kierując się w stronę szkoły.

Usłyszałam jeszcze Leo, który krzyczał na Charliego, że przegiął i powiedział abym wracała. Byłam wściekła wiedziałam, ze Charlie jest specyficzny, ale myślałam,  że możemy się zaprzyjaźnić. Moje przeczucia się sprawdziły, ze Charlie kiedyś to wyciągnie przeciwko mnie, ale nie w taki sposób. Mia mi opowiadała, ze Charlie już jest taki i w końcu przeprasza i się podaje więc postanowiłam czekać. Wróciłam na pozostałe zajęcia, które minęły dosyć szybko. Gdy wychodziłam z Sali udałam się w stronę swojej szafki gdy otwierałam ją wypadałam biała koperta. Otworzyłam ją nie pewnie i zobaczyłam bilet na koncert w klubie. Obok niego była przyczepiona karteczka z napisem „Od Charliego” czyżby już mu przeszło? Spojrzałam koncert zaczynał się o 20:00 mój umysł był podzielony na to by nie iść i zostać w domu oglądając film, lub iść i świetnie się bawić. Wiedziałam, że i tak Mia mnie wyciągnie więc postanowiłam w końcu pójść. Miałam nadzieję, że przynajmniej usłyszę od Charliego jakieś wyjaśnienie i w co szczerze wątpię przeprosiny jak to mówił mój  tata „nadzieja matką głupich” no cóż moje marzenia rozwiał głos Leo za drzwi mieszkania, który zaklinał się nad zachowaniem Charliego. Bosko poza tym, że sama byłam zła na Charliego to jeszcze skłóciłam go z najlepszym przyjacielem lepiej być nie może. No niestety gdy tylko weszłam do środka okazała się może… Czy moje życie musi być takie popieprzone!

Już drugi rozdział trochę mało akcji o chłopakach, ale w następnym będzie jej bardzo dużo. Mam nadzieję , że podoba wam się. No cóż trochę ciężko między Charliem, a Chrissy, ale musicie trochę poczekać. Proszę o komentowanie i miłego tygodnia w szkole :* 

sobota, 16 maja 2015

01. Mieszkanie i specyficzny współlokator

Stoję przed starym szarym budynkiem na jednej z ulic w Nowym Yorku. Naciskam dzwonek drżącymi rękami. To tylko zwykła rozmowa o mieszkanie, a denerwuje się jakbym zaraz miała wystąpić przed tysiącami osób. Nagle słyszę kobiecy głos dość niewyraźny nawet nie chce wiedzieć ile ten budynek ma lat.
-Słucham?- pyta
-Ja w sprawię mieszkania- odpowiadam z nadzieją, że nie słychać mojego drżącego głosu.
-O? No to zapraszam- usłyszałam brzdęk i drzwi się otworzyły.
Weszłam do budynku w środku blok wyglądał znacznie gorzej cały był szary, na ścianach znajdowało się pełno różnych napisów. Miałam nadzieję, że przynajmniej będzie chociaż winda. Niestety na moje nieszczęście była ona zepsuta, zaczęłam maszerować na 8 piętro. Zajęło mi to jakieś 15 minut. W końcu zdyszana dotarłam do odpowiedniego mieszkania. Ze sztucznym uśmiechem zapukałam w stare mahoniowe drzwi. Po kilku sekundach otworzyła je naprawdę  piękna dziewczyna. Miała jasną karnację i czarne kręcone włosy, które opadały jej na twarz. Usta miała pomalowane różową szminką choć była w moim wieku wyglądała na o wiele starszą.
-Zapraszam do środka.
Niepewnym krokiem weszłam do środka mieszkanie było naprawdę ładne przeszłam korytarzem i znalazłam się w kuchni rozejrzałam się po mieszkaniu na wprost mnie znajdował się salon z wielką czarną kanapą i fotelami oraz starym telewizorem. Na prawo w korytarzu znajdowały się pokoje po jednej  i drugiej stronie oraz na środku razem było ich pięć. Większość ścian pokrywała brązowa farba było tu ciepło i przytulnie. Zauważyłam w kącie różne instrumenty oraz wielkie lustro wiedziałam już, że będzie mi tu dobrze.
-Jestem Mia Wide- powiedziała dziewczyna
-Chrissy Blake- oznajmiłam
Wskazała mi ręką krzesło na, którym usiadłam uśmiechnęła się do mnie przyjaźnie.
-Chcesz coś do picia?- spytała
-Nie, dzięki.
Mia chwyciła jabłko, które stało na stole, i wielkim kęsem ugryzła kawałek. Usiadła naprzeciwko mnie i bacznie obserwowała.
-Przez telefon powiedziałaś, że masz 17 lat- kiwnęłam głową- Do jakiej szkoły masz zamiar chodzić?
-Do New York dance actors music
-Zaczynasz pierwszy rok w NYDAMe?- spytała z wielkim uśmiechem
-Nie na drugim, bo w tamtym semestrze na pół roku musiałam wyjechać, ale jestem na tańcu i aktorstwie.
-Ja jestem na aktorstwie i muzyce, Leo zaczyna pierwszy rok i będzie na muzyce i instrumentach, Charlie razem z Samem są na trzecim roku i są na dziale muzyki i aktorstwa.
-Ktoś jeszcze tu mieszka?- spytałam
-A no tak zapomniałam ci powiedzieć. Mieszkają tu jeszcze Leo, Charlie i Sam.
-Sami chłopacy?- spytałam z uśmiechem- Jak ty z nimi wytrzymujesz?
-Da się przyzwyczaić mieszkanie z samcami alfa nie jest takie złe jak się wydaję, ale radzę ci wstawać pierwsza do łazienki bo później można znaleźć różne niespodzianki- powiedziała z uśmieszkiem
-Chyba dam radę.
Naszą rozmowę przerwały otwierane drzwi po kilku sekundach w kuchni pojawił się wysoki chłopak o pięknych brązowych oczach i brązowych włosach postawionych do góry. Jego spojrzenie powędrowało na Mie, a potem na mnie był zaskoczony jakby zobaczył ducha lub upiora. Chyba wyglądałam tak strasznie jak się czułam.
-Oh.. Cześć Sam Hale- przedstawił się
-Chrissy Blake- odpowiedziałam podając rękę miałam tylko nadzieję, że nie zauważył jak się rumienię.
-Jest na drugim roku w NYDAMe, ale niestety musiała uciekać przed swoim kochankiem, który ją prześladował- zaprezentowała mnie Mia- Będzie naszą współlokatorką.
Zaczęłam się śmiać i pokazałam jej kciuka w górę.
-Myślałem, że wybrałaś tego Ericia- powiedział Hale
-Mieszkanie z piątką chłopaków nie jest moim marzeniem. I dlatego Chrissy wygrała- powiedziała obejmując mnie ramieniem.- To wy sobie pogadajcie, a ja pójdę po jakieś jedzenie bo zaraz umrę.
Mia chwyciła w biegu ramoneskę i wybiegła z mieszkania. Sam wskazał mi ręką salon skierowała się w tamtą stronę usiadłam na jednym ze skórzanych foteli Sam zajął miejsce na kanapie.
-Może… Na początku opowiedz coś o sobie-powiedział
Przeciśnięcie się z dwoma wielkim walizkami przez zatłoczoną ulice jest trudniejsze niż myślałam. Na szczęście szybko docieram do bloku. Mojego bloku nie mogę powstrzymać uśmiechu jestem taka szczęśliwa, a wiadomość, że winda działa uszczęśliwia moje płuca. Naciskam guzik  cyfrę  8 i słyszę jak winda rusza po kilku minutach docieram do mieszkania . Otwieram mi Mia uśmiechnięta przytula mnie na przywitanie i bierze jedną z walizek.
-Nie mogłaś zadzwonić przecież masz mój numer- mówi z troską
Posyłam jej uśmiech wchodzę do mieszkania już na wejściu czuję, że ktoś, coś gotuje. Razem z Mią przechodzimy przez kuchnie zauważam tam Sama, który robi hamburgery posyłam mu uśmiech idę w stronę swojego pokoju. Mieści się on najbliżej łazienki na całe szczęście. Jest on w kolorze ciemno niebieskim znajduję się w nim tylko wielka szafa, łóżko i biurko najzwyczajniejszy pokój. Na prawej stornie mieści się lustro co jest wielkim plusem dla mnie. Kładę walizki na łóżko i razem z Mią wychodzimy z pokoju. Patrzę na mój nowy pokój na walizki w, których zmieszczone jest całe moje dawne życie.
-Leo i Charlie powinni wrócić za niedługo. Są najlepszymi przyjaciółmi i prawie nigdy się  nie kłócą czego nigdy nie rozumiem bo Charlie…
Urwała gdy usłyszałyśmy otwierane drzwi i śmiechy. Usiadłyśmy na stołkach naprzeciwko blatu patrząc jak Sam walczy z pokrojeniem pomidora. Nagle z korytarza słyszę czyjś głos tak piękny, że już można się zakochać.
-Sam jeśli robisz swoje słynne hamburgery to równie dobrze możesz mi dać ogień do zjedzenia.
I wtedy ich zobaczyłam o mój słodki Jezu byli boscy. Jeden niższy o ciemnej karnacji,  ciemnych włosach i pięknych brązowych oczach, drugi troszkę wyższy o niebieskich oczach i ciemnych blond włosach. Ich uśmiechy były tak boskie, że aż uginały mi się kolana.
-Jestem Charlie,a  to Leo.
-Chrissy- powiedziałam ściskając im rękę.
-Hej nowa musisz spróbować tego sosu- powiedział Sam
Wręczył mi łyżkę sos nie był ostry tak jak mówił Charlie raczej ohydny! Poczułam jak  mdli mnie, a żołądek chce zwrócić potrawę. Czuję jak się krztuszę kawałkami warzyw przez chwilę nie mogłam oddychać
-Sam! Jeśli chciałeś nam zabić nową lokatorkę to ci się udało- powiedziała Mia podbiegając do mnie ze szklanką wody
Wyrwałam jej z ręki i szybko wypiłam zawartość. Po kilku sekundach mogłam normalnie oddychać choć nadal czuła ten okropny posmak. Poszłam w stronę Sama chyba czekał na jakiś obraźliwy komentarz, ale zamiast tego zaczęłam grzebać po szafkach szukając czegoś co pozwoli nam zjeść te hamburgery i nie skończyć w szpitalu. Zebrałam odpowiednie przyprawy i podeszłam do garnka z bulgoczącym sosem.  Po kilku minutach wsypując odpowiednie przyprawy spróbowałam sosu był ostry, ale nie zostawiał przynajmniej dziury w języku. Podałam łyżkę Samowi, który stał z założonymi rękami. Po zjedzeniu sosu na jego twarzy pojawił się uśmiech.
-Jesteś ładna i umiesz gotować? Kiedy bierzmy ślub- spytał Charlie
-Jest greczynką ma to we krwi- powiedział Sam
-Nie jestem greczynką tylko tam mieszkałam- powiedziałam patrząc na zdziwione miny moich współlokatorów.
Po kilku minutach wszyscy siedzieliśmy przy stole zajadając się hamburgerami. Moi współlokatorzy zadawali miliony pytań na połowę z nich nie udzielałam odpowiedzi była to moja prywatna sprawa. Siedziałam obok Leo z, którym nie zamieniłam jeszcze ani słowa. Spojrzałam na Mie, która obserwowała Sama dziwnym spojrzeniem.
-Kiedyś Mii podobał się Sam mówiła, że niby już jej przeszło- powiedział Leo
-Wątpię  to widać, że coś do niego czuję- odpowiedziałam- Idziesz na pierwszy rok?
Kiwnął głową
-Jeszcze raz bo nie słyszałem mieszkałaś w Grecji, ale nie jesteś Greczynką- spytał Sam po raz trzeci
-Nie jestem na pół roku wyjechałam do ojca ponieważ moja mama dostała awans i przeniosła się do Londynu, a ja nie chciałam jechać zostawić szkoły więc na pół roku przeniosłam się do Grecji bo nie mogłam tu zostać - powiedziałam lekko wkurzona.
-No dobra,  wierzę ci- powiedział Sam- Ale jutro ty gotujesz
Kiwnęłam głową z uśmiechem po kilku minutach rozmowy wszyscy rozeszliśmy się do pokoi. Kompletnie zapomniałam o tym, że muszę się jeszcze rozpakować. Po godzinie wszystkie rzeczy, ubrania książki i wszystko co zdążyłam zabrać zostało rozpakowane. Można powiedzieć, że teraz całe moje życie leżało na półkach, biurku i w szafie. Byłam szczęśliwa miałam nowych przyjaciół, nową rodzinę byłam szczęśliwa, byłam szczęśliwa.
Usłyszałam budzik, który informował mnie, ze pora wstać spojrzałam na zegarek była ósma rano. W Grecji budziło mnie słońce za oknem tutaj zamiast ciepłych promieni są szare i brudne budynki. Tęskniłam za tym. Wstałam się z łóżka i poczłapałam do kuchni. Byłam cała roztrzepana w piżamie, która składała się z krótkich czarnych spodenek i bordowej bluzce od  baseballu  Willa. Mimo tego, że nie odzywałam się do niego przez kilka miesięcy co można uznać za zerwanie nie zamierzałam jej wyrzucić było to jedno ze wspomnień, których nie mam zamiaru zapomnieć. Docierając do kuchni delikatnie poprawiłam włosy by nie przyprawić o zawał moich nowych współlokatorów. Na blacie stało pięć kubków z kawą, które błagały by się wypić. Nie pytając nikogo chwyciłam kubek i wypiłam prawie całą zawartość. Przede mną pojawiła się Mia ubrana w kwiecistą sukienkę. Przypomniało mi się dopiero teraz , że dzisiaj wracam do szkoły. Po chwili koło mnie pojawili się reszta moich zaspanych współlokatorów.
-Hej chłopaki- powiedziała Mia z uwodzicielską miną- Leo denerwujesz się?
-Raczej nie- odpowiedział z drżącym głosem
-Spokojnie w najgorszym wypadku zamkną cię w szafie lub powieszą za gacie- powiedział Sam
-Dobra koniec! Mamy 20 minut do metra ruszać tyłki!- krzyknęła Mia
Wszyscy ruszyliśmy się z miejsca niestety łazienka był już zajęta. Wróciłam do pokoju ubrałam czarne spodnie i krótki biały crop- top na to założyłam czerwoną koszulę. Namalowałam sobie kreski byłam już gotowa do wyjścia. Na całe szczęście bo zostało 5 minut. Gromadą ruszyliśmy w stronę wyjścia.
-A co ze śniadaniem?- spytał Charlie
Mia kopnęła go w tyłek i wszyscy potoczyliśmy się stronę windy.Po kilku minutach znajdowaliśmy się na ruchliwej ulicy. Puściliśmy się pędem w stronę metra ponieważ zostało nam mało czasu zaczęliśmy się przepychać co nie podobało się ludziom.  Jechaliśmy metrem w zupełnej ciszy było tam tak okropnie jak zapamiętałam.
W końcu dotarliśmy do drzwi uczelni miałam ochotę zawrócić, ale nie miałam wyjścia. Na korytarzu panował gwar i tłum obiecaliśmy odprowadzić Leo do Sali. Przechodząc zauważyłam parę znajomych twarzy.  Po kilku minutach byliśmy pod salą od muzyki.  Staliśmy tam jeszcze przez chwilę i rozeszliśmy się do swoich klas. Jako pierwsze miałam taniec nowoczesny powędrowałam do mojej Sali, która znajdowała się na korytarzu. W chwili gdy weszłam do Sali zabrzmiał dzwonek usiadłam pod ścianą patrząc jak pomieszczenie wypełnia się osobami.
-Witam was wszystkich jestem Allison i jestem nową nauczycielką tańca nowoczesnego. Dzisiaj każdy przedstawi krótką solówkę i chyba na tym poprzestaniemy. Może ktoś na ochotnika- spytała
Spojrzałam na nową instruktorkę była bardzo wysportowana jej blond włosy opadały na pulchną twarz. Podniosłam rękę lepiej mieć już to za sobą. Wskazała mi ręką miejsce w, którym mam ustać.
Po kilku minutach rozbrzmiała muzyka, a ja zaczęłam tańczyć czułam się niesamowicie brakowało mi tego. Zatańczyłam swój dawny układ po kilku minutach muzyka ucichła. Spojrzałam na Allison, która  tylko kiwnęła głową. Usiadłam na swoje miejsce i obserwowałam inne solówki. Przy niektórych osobach zastanawiałam się kto w ogóle ich przepuścił.
Zajęcia minęły dosyć szybko zaczęłam iść w stronę dziedzińca by zaczerpnąć trochę powietrza. Zobaczyłam Charliego, który machał do mnie ręką bym się do nich dosiadła. Dzieliło mnie tylko kilka metrów gdy usłyszałam głos, którego nigdy nie zapomnę.
-O mój sexowny Boże! Chrissy to ty!?- krzyczała  Jade biegnąc w moją stronę.
Rzuciła mi się na szyję i mocno ścisnęła. Po kilku minutach oderwała się ode mnie spojrzałam na nią nic się nie zmieniła. Nadal miała tak samo pofalowane czarne włosy i te piękne wielkie niebieskie oczy. Zaczęłam jej wyjaśniać gdzie teraz mieszkam, że wróciłam wczoraj i tak dalej. Już miałyśmy się rozejść gdy złapała mnie za rękę. Znajdowaliśmy się teraz znacznie bliżej moich współlokatorów co oznaczało, że wszystko co teraz powie Jade usłyszą.
-Widziałaś się z Willem?- spytała
-Nie. I raczej nie chce- odpowiedziałam przyciszonym głosem
-To radzę ci się gdzieś schować bo właśnie wychodzi na dziedziniec- powiedział pokazując ręką drzwi
Jade już gdzieś uciekła, a ja modliłam się w duchu, żeby tylko mnie nie zauważył. Spojrzałam w jego stronę jasna cholera idzie dokładnie w moim kierunku. Zaczęłam biec mając nadzieje, ze uda mi się schować. Rozległy się za mną wołające glosy moich wspólokatorów. Nie może być lepiej. Schowałam się za jedną ze ścian uczelni. Zobaczyła, że w moją stronę maszeruje Charlie i Mia.
-Co ty wyprawiasz- spytała Mia
Pokazałam jej Willa, który siedział razem ze swoimi kumplami.
-Niech zgadnę to jest twój chłopak do, którego nie odzywasz się przez ostatnie miesiące ponieważ coś się wydarzyło, ale jednak nadal masz jego koszulkę.
-Skąd to wszystko wiesz?- spytałam
-Po pierwsze to jest Will Gradner kapitan drużyny i od razu rozpoznałam twoją koszulkę, a po drugie jestem dziewczyną. A ty zachowujesz się jak idiotka i jeśli teraz z nami nie pójdziesz to obiecuje, że zaciągnę cię siłą i zacznę wrzeszczeć twoje imię.
Spojrzałam  na Charliego, ale on tylko kiwnął głową w końcu dałam za wygraną i pomaszerowałam w stronę stolika. Charlie objął mnie ramieniem co dodało mi otuchy, ale i trochę zdziwiło znałam go tylko dzień. Po chwili siedzieliśmy już przy stoliku nikt nic nie wspominał o tym co się stało przed chwilą. Starałam się nie myśleć o tym, że pięć metrów ode mnie stoi chłopak, który kiedyś był dla mnie wszystkim. To było łatwiejsze niż myślałam.
-Widzieliście tą nową nauczycielkę jest sexi- powiedział Sam
-Ty to umiesz myśleć tylko o jednym- powiedział Leo
- A w ogóle Greczynko jak tam powrót do szkoły?- spytał Charlie
-Jeszcze raz nazwiesz mnie Greczynką to podczas gotowania napluje ci do jedzenia- odpowiedział
-O proszę cię! I tak wiem, że mnie kochasz- powiedział z uśmiechem
-Możesz sobie marzyć, a teraz wybaczcie, ale mam za chwilę zajęcia.
-Chętnie cię odprowadzę- powiedział Charlie
Chciałam zaprzeczyć, ale wtedy usłyszałam głos, który śnił mi się po nocach
-Chrissy?- spytał
Obróciłam się tak, że stałam tylko metr od niego. Jasna cholera w co ja się wpakowałam.