sobota, 12 września 2015

09. Poznałaś Chłopaka!

-O czym ty myślisz? Chrissy skup się-powiedział Daniel posyłając mi wkurzone spojrzenie.
Właśnie dopracowywaliśmy układ na występ za miesiąc, mimo tego, że mieliśmy jeszcze sporo czasu moje myśli były i tak skierowane w stronę jednej osoby.
-No wiesz, szkoła i praca, trochę się tego nazbierało-odpowiedziałam biorąc kosmyk włosów za ucho.
-Gdybym nie znał cię od bachora uwierzył bym w to, dajesz wyżal się.
-Pokłóciłam się z Jade-wzięłam głęboki wdech-o Charliego.
-Jade jest zazdrosna, ale czy ma powody sama sobie musisz odpowiedzieć.
-Nie zrozum mnie źle, ale- moje wytłumaczenie przerwały krzyki dochodzące z salonu. Uchyliłam drzwi i razem z Danielem po cichu wyszliśmy na korytarz.
-Myślisz, że jak przez te ostatnie dwa tygodnie nas zlewałeś to będzie dobrze?-krzyczała Mia
-O co ci chodzi do cholery Wide?-spytał
-O ciebie! Znam cię od szczyla i wiem, że jesteś dupkiem po tym co robiłeś wcześniej, ale są osoby, które mają jeszcze nadzieję, że nie jesteś taki zły. Więc powiedz swojej lasce żeby się od nas odwaliła.
-Co masz na myśli?
-No, tak przecież ty nic nie wiesz-powiedziała przewracając oczami-Twoja kochana Jade karze nam się od ciebie odwalić,wszystkim chce mieć tylko ciebie dla siebie.
-Ona taka nie jest.
-Łatwo ci mówić Lenehan, ty ją znasz trzy miesiące, a ja całe życie-powiedziałam wchodząc do salonu-Jest miła, zabawna, ale to tylko na pozór potrafi być zła i nieznośna. Więc lepiej powiedz jej żeby się ogarnęła, bo źle to się skończy.
Wyszłam z Danielem kierując się w stronę mojej pracy. Powiedziałam coś co bardzo chciałam nie było to wszystko co ciążyło mi w mojej głowie, ale przynajmniej część.
-Hayde poproszę frappucino z podwójną bitą śmietaną-powiedział Daniel wchodząc do kawiarni
-Już się robi, a ty Blake bierz się to pracy bo dzisiaj będzie ruch-odpowiedziała Hayde posyłając swój piękny uśmiech
Przebrałam się w firmową koszulkę i ustałam za ladą. Miała rację dzisiejszy ruch był wielki co chwilę ktoś przychodził i wychodził. Zastanawiałam się jak Hayde dawała tu sobie radę sama ja bym po godzinie odpadła. Po jakiejś szesnastej ruch zrobił się mniejszy, a ja zmęczona i lekko pomalowana od markerów przez pisanie na kubkach miałam czas by sama napić się kawy. Hayde włączyła muzykę, a ja zaczęłam podrygiwać pisząc kolejne zamówienie. Gdy przyszedł czas na kolejnego klienta moje oczy spotkały się z jego niebieskimi tęczówkami.
-Możemy pogadać?-spytał
-Wybacz jestem w pracy-odpowiedziałam
-Hayde mogę ją porwać na chwilę-powiedział przewracając oczami
-Jasne, ale wracaj za 10 minut-odpowiedziała Williams
Posłałam jej mordercze spojrzenie i wyszłam na zewnątrz podążając  za Charliem. Oparłam się o ścianę budynku i skrzyżowałam ręce.
-O co chodzi?-spytałam
-Chciałem spytać czy wszystko między nami okay?
-Sam sobie powinieneś odpowiedzieć na to pytanie Lenehan.
-Słuchaj, ja, sam, nie wiem...Cholera nie nadaje się do takich rozmów.
-Więc daj sobie z tym spokój, muszę wracać do pracy-powiedziałam wchodząc do budynku.
Nie chciałam z nim rozmawiać, chciałam by trochę pocierpiał tak jak ja przez ostatni miesiąc z jego powodu. Niech poczuje to co ja czuje przez ten cały czas.
-Umieram-westchnęłam teatralnie odkładając książkę
-A to dopiero pierwszy egzamin-powiedział Sam kładąc głowę na ławce
-Nie dobijaj mnie-posłałam mu mordercze spojrzenie
-Chrissy kiedy ty ostatnio spałaś?-spytała się Mia zapinając swój czarny płaszcz.
-Jakiś dzień, dwa dni temu? Rano mam trening potem szkoła, praca, zajęcia, nauka nie mam na nic czasu.
-Chyba sobie żartujesz w tej chwili wracasz do domu i walisz w kimę-powiedział Sam wskazując na mnie palcem.
-Tak, jest.
-Chrissy!-krzyczała Emily biegnąc w moją stronę.
-O co chodzi?
-Allison zawiesiła cię w zajęciach-powiedziała lekko zdyszana.
-Że, że co?
-Podobno nie dostosowałaś się do diety i treningów więc kazała ci to przekazać, że zostajesz zawieszona do odwołania.
-Chyba sobie żartujesz, gdzie ona jest?
Emily wskazała palcem, a ja zobaczyłam burzę tych blond kłaków zaczęłam iść w jej stronę i powstrzymywać się przed tym żeby nie skopać jej dupy.
-Jakim prawem zawiesza mnie pani w zajęciach!-krzyczałam tak żeby usłyszał mnie cały plac.
-Proszę się uspokoić panno Blake, jak mówiłam albo dostosuje się pani do diety albo koniec z zajęciami i konkursami-odpowiedziała pokazując ten swój fałszywy uśmieszek-Prawdziwa tancerka musi mieć nienaganną figurę.
-Nie, prawdziwa tancerka musi tańczyć z pełną pasją, z emocjami, figura nie jest najważniejsza tylko, że pani tego nie rozumie. Dla ciebie liczy się tylko wygląd, a nie to co tańczymy. I mam dosyć tych cynicznych zajęć więc bardzo dziękuje, że zostałam z nich wyrzucona.
Nie wiem czy to ze zmęczenia, czy ze wściekłości, ale wykrzyczałam jej to prosto w tą plastikową twarzyczkę. Wróciłam do domu zrywając się z dwóch ostatnich godzin i z wielką trudnością dotarłam do mojego łóżka. Położyłam głowę na poduszkę i od razu pogrążył mnie sen.
Miał już dosyć tych wszystkich oskarżeń, czas było pokazać, że ma jaja i pogadać z Jade. Mieli spotkać się w jej ulubionej kawiarni. Po 10 minutach czekania w końcu przyszła pewnie dopiero co spotkała się z bandą tych idiotów.
-Cześć Charlie-powiedziała dając mu buziaka w policzek-Dlaczego chciałeś się spotkać?
-Musimy poważnie porozmawiać, moi przyjaciele twierdzą, że chcesz mnie od nich odsunąć.-powiedział z wielką powagą
-Oczywiście, że nie ja mam swoich znajomych, tym masz swoich i tak jest dobrze, niech zgadnę Chrissy kazała ci ze mną pogadać?
-To nie ma znaczenia, nie przyszedłem tu rozmawiać o niej.
-I dobrze, ogólnie opowiadała ci dlaczego przeniosła się na rok do Grecji?
-Bo jej mama dostała awans i przeprowadziła się do Londynu,a ona nie chciała lecieć więc przeniosła się do ojca mówiła mi.
-Jest to prawda, ale  nie cała, jej siostra odbiła jej chłopaka i Chrissy ich przyłapała. Potem wpadła w anoreksję i w depresję. Musiała brać antydepresanty ciekawe czy nadal je bierze. Jej ojciec gdy dowiedział się co się z nią dzieję zabrał ją. Ktoś jeszcze gadał, że ćpała, ale nie wiem czy w to wierzyć.
-Przecież jesteś jej przyjaciółką raczej by ci powiedziała prawdę.
-Czy ja wiem, mniejsza o to idziemy się przejść?
-Jasne, czemu nie
Na nic nie miałam siły od godziny leżałam w łóżku udając, że śpię. Zabroniono mi tańczyć równie dobrze mogliby mi uciąć nogę. Łzy same mi spływały po policzku, to wszystko mnie przerastało. Po kilku minutach postanowiłam wstać. Wyszłam z pokoju kierując się do kuchni by zaparzyć sobie kawę, dopiero po chwili zorientowałam się, że nie byłam sama. W salonie siedzieli Mia, Sam, Leo, Crystal, Will, Daniel, Hayde wszyscy, których teraz potrzebowałam.
-Hej śpiochu, czekaliśmy chyba z dwie godziny aż się obudzisz-powiedziała Hayde przytulając się do mnie-Już wiemy coś się stało.
-Spójrz na to z innej strony, teraz możesz zjeść z nami pizzę bez wyrzutów-dodał Daniel biorąc do rąk pudełko z pizzeri.
Uśmiechnęłam się do niego, do nich wszystkich , nawet nie wiedziałam jak im podziękować za to, że są przy mnie wszyscy. Nie wiedząc jakim cudem wszyscy usadowiliśmy się na kanapie i fotelach zajadając się kawałkami pizzy. Po jakiejś godzinie do domu wtargnął wkurzony Charlie z lekko przemoczonymi włosami.
-O jesteś-powiedziała Mia obkręcając się w jego stronę-Porozmawiałeś ze swoją laską,
-Tak i nigdy więcej nie próbujcie obrażać mojej dziewczyny-odpowiedział jej zdenerwowany
-Charlie o co ci chodzi?-spytałam
-Jade jest taka zła, odezwała się super laska jadąca na antydepresantach  po anoreksji.-nagle jakby się zawahał-Chrissy, ja, ja nie chciałem tego powiedzieć.
Stałam jak zamurowana nie mogłam się ruszyć wszyscy na mnie patrzyli, a ja patrzyłam tylko na niego. Próbował coś powiedzieć, a ja poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Nie obracając się zaczęłam wycofywać się z mieszkania w końcu wybiegłam nie mogłam tam zostać. Ktoś pobiegł za mną, ale ja się nie zatrzymywałam. Otworzyłam drzwi kamienicy i wyszłam na powietrze, padał silny deszcz, ale to nie miało znaczenia zaczęłam biec jak najszybciej.
-Chrissy stój!-krzyczał Daniel
Nie chciałam go widzieć, nikogo nie chciałam to był jak cios prosto w twarz wszystkie moje brudy wyciągnął przeciwko mnie.
-Co ty najlepszego zrobiłeś!-krzyczała Hayde-Jak mogłeś powiedzieć coś takiego!
-Nie chciałem, to było pod wpływem emocji!-tłumaczył się jak tylko mógł
-Dumny jesteś z siebie?-powiedział Daniel wracając do mieszkania
-Gdzie ona jest?-spytała Mia
-Nie mam pojęcia, pobiegła w stronę metra, ale wątpię żeby gdziekolwiek jechała nie wzięła żadnych pieniędzy.
-Daniel ty wiedziałeś o tym?-spytała Hayde
-Oczywiście, że tak jest moją przyjaciółką, ale i tak sama mi o tym nie powiedziała, znalazłem w jej torebce leki, a gdy wszystko mi opowiadała podsłuchała nas Jade.
-Dlaczego nam o tym nie powiedziała-powiedział Sam siadając na kanapie
-Bo nie chce współczucia, nie potrzebuje tego, może i by wam powiedziała, ale gdy sama zdecydowała by, że już czas. Wiesz, że ona ci tego nie wybaczy.
-Zdaję sobie z tego sprawę-odpowiedział wkurzony Charlie
-I tak nie będziesz miał wyjścia, przeprosisz ją nawet na kolanach jeśli będzie trzeba. Dopilnuję tego-warknęła na niego Mia
Teraz wiedzą o mnie wszystko,  nie mam żadnych tajemnic i powinnam pokazać mu, że jego słowa mnie nie ranią, ale nie potrafiłam. Przyciągnęłam nogi do ciała i cisnęłam kolejnego kamienia do stawu. Na całe szczęście deszcz przestał padać choć mimo tego moje włosy i ubrania były całe mokre.
-Próbujesz zabić kaczki?
Odwróciłam się, a przede mną stał równie przemoczony jak ja przystojny chłopak. Zerwałam się z miejsca sięgałam mu do ramion. Chłopak miał brązowe włosy i piękne orzechowe oczy tak, że można było się w nich utopić.
-Mam nadzieję, że cię nie przestraszyłem, ale dziewczyna siedząca sama rzucająca kamieniami wydała mi się interesująca. Jestem Adam-powiedział podając rękę
-Jestem Chrissy
-No więc Chrissy, co tutaj robisz w deszcz oprócz próby zabicia kaczek?-spytał
-Mogę cię zapytać o to samo.
-Ja biegam twoja kolej.
-Problemy z przyjaciółmi, to długa historia.
-Mamy czas.
To była kolejna dziwna rzecz, która mi się przydarzyła. Nigdy wcześniej nie spotkałam tego chłopaka, a mimo tego przez kolejne trzy godziny nawet na chwilę nie przestaliśmy rozmawiać. Dowiedziałam się o nim tyle, że mogłabym napisać jego biografię. Cieszyłam się, że mogę porozmawiać z kimś kto kompletnie mnie nie zna. Dzięki niemu zapomniałam o sprawie z Charliem, z Allison. Ty było niesamowite uczucie.
-To tutaj mieszkam-powiedziałam wskazując na kamienicę-Dziękuję ci za dziś
-Ja tobie też, i nie przejmuj się nimi, ani nikim wejdź tam z podniesioną głową i wielkim uśmiechem, jasne? Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy.
-Też mam taką nadzieję.
-Może w piątek?
Kiwnęłam głową, wyciągnęłam telefon by wymienić się numerami. Przysunął się do mnie i mocno przytulił odwzajemniłam uścisk i po kilku sekundach oderwaliśmy się od siebie. Pomachałam mu i weszłam do środka.
Drzwi jak zwykle były otwarte w salonie byli moi współlokatorzy i Hayde, którzy siedzieli oglądając telewizję. Zaczęłam iść w stronę swojego pokoju wyprostowana i z wielkim uśmiechem tak jak mówił Adam. Myśląc o nim uśmiech przychodził mi łatwo. Zaczęłam iść tanecznym krokiem napotykając ich spojrzenia.
-Chrissy, ja przepraszam cię-powiedział Charlie
Zdobyłem się na jedyną rzecz na, która było mnie stać uniosłam rękę i pokazałam mu środkowy palec nie zatrzymując się. Wchodząc do pokoju zdołałam usłyszeć jeszcze krzyczenie Hayde.
-Poznałaś chłopaka!
Jak ona dobrze mnie zna.

***
Hej kochani!
Zawaliłam, zawaliłam możecie mi skopać tyłek.
Przez prawie miesiąc nic nie dodawałam, ale już się tłumaczę.
Wróciłam z obozu depresja bo zobaczę się z tymi ludźmi dopiero za rok.
Potem szkoła, a jako, że jestem w trzeciej gimnazjum to jest nauka, egzaminy, bierzmowanie i wiele więcej :/
Przepraszam was i będę się starać jak tylko mogę by rozdziały było dodawanie regularnie :)
Powodzenia w szkole <3


2 komentarze:

  1. Super ;) Tyl;ko dlaczego nie dodawałaś rozdziału tak długo, nie pamiętam co było w poprzednich :D Za dużo opowiadań i w głowię się myli XD Mam nadzieje że się zrehabilitujesz i zaczniesz wrzucać teraz coraz częściej :*** Powodzenia miśka <3

    OdpowiedzUsuń
  2. W końcu!
    Już przestałam tu wchodzić xd
    Mam Nadzieję że kolejny nie za miesiąc ;)
    A ten - wspaniały <3

    OdpowiedzUsuń