-Co się z tobą do cholery dzieję!- spytała Mia
-O co ci chodzi?- spytałam lekko zdenerwowana
-Od dwóch tygodni krzątasz się po mieszkaniu jak duch, wyjaśnisz mi to wszystko?
-Nie ma czego wyjaśniać-odpowiedziałam- Po prostu ten miesiąc był... dosyć nietypowy.
-Oczywiście-powiedziała przewracając oczami- I na pewno nie ma to związku z tym, że Charlie i Jade Griffin są parą.
-Chyba żartujesz- spojrzałam w kierunku salonu, w którym znajdował się Charlie z nadzieją, że nic nie usłyszał- Dlaczego miałoby w ogóle chodzić
-Hmm… może dlatego, że zależy ci na Charliemu, a jemu na tobie.
-Jasne- parsknęłam
-Myślisz że tak nie jest. To patrz- odpowiedziała z dumą- Naprawdę Chrissy zastanawiasz się czy nie dać Willowi drugiej szansy. Wiem, że jest przystojny , mądry i w ogóle, ale sama nie wiem może masz rację. Przecież był dla ciebie taki dobry.
Spojrzałyśmy w stronę salonu, Charlie patrzył się na mnie z niedowierzaniem. Wstał z kanapy i zaczął się kierować w naszą stronę.
-Chrissy przejdziemy się?- spytał
Spojrzałam w stronę Mii, która puściła mi oko. Kiwnęłam do niego głową i poszłam do pokoju się ogarnąć. Założyłam o dwa rozmiary za dużą bordową bluzę Metsów, zwykłe czarne spodnie czarną kurtkę i beżowy szalik. Rozpuściłam włosy, byłam gotowa do wyjścia. Zaczęłam iść w stronę przedpokoju, w którym stał gotowy już Charlie. Po kilku minutach szliśmy ulicą Brooklynu. Rozmawialiśmy o mało znaczących sprawach choć widziałam, że Charliego coś trapi. W końcu doszliśmy na miejsce jak się okazało było to wielkie lodowisko.
Ostatnio kiedy miałam łyżwy na nogach byłam piętnastoletnią dziewczyną mieszkającą w jednym z najlepszych hoteli w Nowym Yorku. Zawsze na lodowisko przychodziłam z siostrą, która jest teraz nadętą snopką. Spojrzałam na ludzi jeżdżących po lodzie przy najgorszej muzyce świata. Weszłam na lodowisko patrząc jak Charlie próbuje założyć łyżwy co było dosyć zabawne. Zaczęłam robić piruety i najróżniejsze przeskoki co skończyło się uśmiechami wśród jeżdżących i zaskoczonej minie Charliego, który w końcu znalazł się na lodowisku. Chwyciłam go za rękę i zaczęliśmy jeździć razem w kółko byłam taka szczęśliwa, że znów mam przyjaciela.
-Nie wiedziałem że jesteś taka dobra- powiedział z uśmiechem
-Wiele rzeczy jeszcze o mnie nie wiesz.
-Czas to zmienić- odpowiedział poruszając brwiami- Naprawdę chcesz wrócić do Willa?
-Nieważne. Porozmawiajmy raczej o urodzinach Mii. Są już za trzy dni, a wiesz osiemnastka to duża rzecz. Razem z Samem wymyśliliśmy, że ty i Leo moglibyście dać koncert w tym klubie co wtedy. Oczywiście trzeba też zaprosić jej znajomych ze szkoły i w ogóle
-Chrissy ja..- Charlie spoważniał i wbił wzrok w ziemię- mnie nie będzie
-Jak to?
-Tego dnia Jade ma występ taneczny w jakimś pubie, a potem chciała żebym poznał jej rodzinę.
-Ty chyba sobie żartujesz!?
-Nie to dla Jade bardzo ważny występ i bardzo chciała, żebym poznał jej rodziców.
Gwałtownym ruchem wstałam i chwyciłam torbę
-Świetnie. Olejesz swoją przyjaciółkę dla laski. Dlaczego nie jestem zaskoczona? Może dlatego, że zlewałeś nas wszystkich przez prawie dwa tygodnie. I myślałam… że dzisiaj…- wzięłam głęboki wdech- Rozumiem, że ją kochasz bo Jade naprawdę jest świetną dziewczyną, ale to są urodziny Mii do cholery Charlie. I wiesz na co liczyłam, że będą tam jej najlepsi przyjaciele, osoby na, które może liczyć. Ale przyjaciel taki jak ty? Nie, dziękuje bardzo- warknęłam wymijając go Jak on mógł? Jade miała go dla siebie przez ten cały czas. I choć była moją przyjaciółką to jednak to co robiła nie było normalne. Wiem, że są parą, ale żeby zabierała go gdy jego przyjaciółka ma urodziny.
Usiadłam kawałek dalej na ławce czując jak to całe szczęście, które było we mnie przed chwilą zostało zabrane. Był moim jednym z najlepszych przyjaciół. I choć znałam go tylko kilka miesięcy był dla mnie bliski.Nasza relacja byłą specyficzna i choć często się kłóciliśmy to jednak później wszystko wracało do normy. Trzeba było robić ciasto razem z Mią. Trzeba było się nie zgadzać. Trzeba było zostać w domu.
Po kilku godzinach siedzenia postanowiłam ruszyć tyłek by nie zamarznąć na śmierć. Wyjęłam z torebki czarną beanie ponieważ zrobiło mi się strasznie zimno. Nie chciałam wrócić jeszcze do domu postanowiłam pokręcić się pokręcić po okolicy. Czułam się okropnie ponieważ zdałam sobie sprawę, że tracę dwójkę moich najlepszych przyjaciół. Po policzkach zaczęły mi płynąć łzy, pozwoliłam na to nie miałam już siły ukrywać uczuć. Miałam nadzieję tylko, że mój wodoodporny tusz się dobrze spisze bo nie mam zamiaru zostać pandą. W tym samym momencie zauważyłam go siedzącego razem ze swoimi kumplami z kapeli na ławce. Jego blond włosy były idealnie zmierzwione i jak zwykle gdy się nudził bawił się swoim czarnym kolczykiem w wardze. Nie miałam zamiaru uciekać czy chować się za drzewami tym razem liczyłam tylko na szczęście, że mnie nie zauważy. Przeszłam jakieś 10 metrów od niego spuszczając wzrok na swoje buty łzy nadal spływały mi po policzkach. Usłyszałam za sobą, że ktoś mnie woła nie zatrzymałam się dopóki nie poczułam jak ktoś łapie mnie za ramię i odwraca do tyłu.
-Czego ty chcesz!- krzyknęłam patrząc w ziemię
-Chce tylko porozmawiać- odpowiedział podnosząc moją głowę kciukiem- Czemu płaczesz
-A co cię to obchodzi-odgryzłam się, czułam jak coraz więcej łez spływa mi po policzkach- To nie ważne. Nie ważne
Will przysunął mnie do siebie i mocno przytulił. Położyłam się na jego klatkę piersiową wsłuchując w bicie jego serca. Tak za tym tęskniłam. Po kilku minutach oderwałam się od niego.
-Mogę cię odprowadzić do domu. Obiecuję, że nie odezwę się ani słowem.
Kiwnęłam głową Will wrócił do chłopaków po gitarę. Zaczęliśmy iść w stronę mojego mieszkania. Jak obiecał nie odezwał się ani słowem do momentu gdy dotarliśmy przed kamienice.
-Tu teraz mieszkasz?- zapytał patrząc na budynek
-Tak, wiem, że trochę to dziwne, że mieszkam w tak obskurnym miejscu. No, ale cóż albo to albo przeprowadzka do mamy. Wybór był prosty.
-Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie ani razu przez ten rok?-spytał
-Sama nie wiem- odpowiedziałam poprawiając pasek od torebki- Gdy wyjechałam było mi ciężko nowe otoczenie, nowi ludzie nie umiałam się odnaleźć. Ale… Przepraszam Will zachowałam się jak skończona suka
-Przestań… No pewnie, że ci wybaczę pod warunkiem, że spotkamy się w piątek.
-Nie mogę moja przyjaciółka ma urodziny, ale może jeśli chcesz ty i chłopaki możecie zagrać brakuje nam kapeli.
-Nie ma sprawy, ale zamawiam już jeden taniec z tobą- uśmiechnął się- Do zobaczenia Chrissy
Patrzyłam jak odchodzi gdy nagle zawrócił i cmoknął mnie w policzek przy okazji zabierając czapkę. Chciałam coś powiedzieć, ale zamiast tego uśmiechnęłam się tylko jakbym była dzieckiem, które cieszy się z balona.
-Ta będzie odpowiednia- powiedziała Mia przykładając do siebie zjawiskową srebrną sukienkę.- Za to ty założysz tą.
-Żartujesz sobie?-spytałam trzymając w ręku ciemnoniebieską sukienkę. Sama sukienka była bardzo ładna, ale była strasznie krótka sięgała ledwo za pośladki. Idealnie przylegała do ciała, a w talii miała wycięcia eksponujące ciało. Przewróciłam oczami na, które wcześniej nałożyłam smokey eye wiedziałam, że z Mią nie wygram. Na nogi wciągnęłam czarne szpilki, które wręczyła mi Wide i nie obchodziło ją to, że prawdopodobnie wybije sobie zęby. Sama podkreśliła swoje długie nogi obcasami w kolorze wiśniowym.
W końcu byłyśmy gotowe ja czułam się nago i niebezpiecznie w tej sukience natomiast Mia wręcz przeciwnie biegając po całym mieszkaniu w różowej koronie jubilatki. Pociągnęła mnie w stronę salonu w, którym czekali nasi współlokatorzy nawet Charlie, który właśnie wychodził na występ Jade. Gdy tylko nas zobaczył od razu go zamurowało z resztą nie tylko jego Sam i Leo stali jak wryci ich oczy powiększyły się dwa razy. Razem z Mią zaczęłyśmy się śmiać wtedy napotkałam się na wzrok Charliego, który stał się wyklętym w naszym mieszkaniu. Gdy Wide dowiedziała się, że olewa jej imprezę była wściekła. Choć tak naprawdę wiedziałam, że jest jej po prostu smutno Lenehan był dla niej jak brat.
Jeśli ktoś uważa, że NAYDAMe nie umie się bawić jest w wielkim błędzie. Gdy weszliśmy do klubu impreza trwała w najlepsze wszyscy zaczęli krzyczeć na widok Mii i składać jej życzenia tak, że w końcu zgubiłam ją w tłumie. Podeszłam do baru zamówić coś do picia barman na mój widok postawił mi drinka co było miłe i dziwne porozmawiałam z nim przez chwilę aż poczułam, że ktoś łapie mnie od tyłu
-Wyglądasz świetnie!- powiedział Will badając mnie od góry do dołu
-Nie powinieneś być na scenie?-spytałam
-Tak, ale musiałem cię zobaczyć i się przywitać.
Will złapał mnie za rękę i pokierował pod scenę gdzie w końcu odnalazłam Mie, która ledwo już stała na nogach. Chłopaki zaczęli grać byli tak świetni jak ich zapamiętałam po kilku piosenkach Mia pociągnęła mnie na scenę i zaczęliśmy śpiewać z chłopakami. W końcu gdy kapela zrobiła sobie przerwę Will wyciągnął mnie na środek parkietu i zaczęliśmy się kołysać do muzyki puszczanej z głośników. Wtuliłam się w jego klatkę piersiową to było coś czego potrzebowałam od bardzo dawna. Po godzinie usiedliśmy przy barze i zamówiliśmy kolorowe drinki. Nie pamiętam ile ich wypiłam, ale wiem, że były smaczne. W końcu Will wrócił na scenę, a ja wróciłam na parkiet bawiąc się grupką jakiś chłopaków. Jeden z nich objął mnie w pasie i wtedy poczułam szarpnięcie.
-Co ty wyprawiasz!-krzyczał Charlie
-A co cię to obchodzi Lenehan. Lepiej zajmij się swoją laską- odpowiedziałam poklepując go po klatce piersiowej
-Jade siedzi przy barze, a ty chodź wyjdziemy się przewietrzyć.
-Nigdzie z tobą nie idę!
Charlie wziął mnie na ręce i wyniósł przed klub nie miałam siły się szarpać więc dałam za wygraną. Po kilku minutach odstawił mnie na ławkę.
-Czy ciebie to reszty popieprzyło! Znam tych kolesi i wiem co pewnie chodziło im po głowie.
-Powtórzę do jeszcze raz. To nie twoja sprawa. Ja się świetnie bawię z moimi przyjaciółmi, których nie zostawiłam w urodziny!
-Gdy Jade się dowiedziała, że Mia ma urodziny sama kazała mi tu przyjść. Wide wszystko wyjaśniłem i nie ma do mnie żalu dlaczego tym masz?
-Ja? Może dlatego, że cholernie cię lubię wiesz? Jesteś dla mnie kimś ważnym tak samo jak Jade, a to w jaki sposób zlewaliście mnie przez te dwa tygodnie był po prostu okropny. Cieszę się, że jesteś szczęśliwy, ale pamiętaj, że masz jeszcze przyjaciół i jeśli nie chcesz ich stracić powinieneś się ogarnąć, a teraz przepraszam, ale obiecałam temu słodkiemu barmanowi, że z nim wypiję.
-Chyba już ci starczy- powiedział biorąc mnie znów na ręce i niosąc do naszego mieszkania. Po półgodzinie byliśmy na miejscu Charlie położył mnie do łóżka, a sam usiadł obok. Pociągnęłam go do siebie tak, że leżeliśmy na łyżeczkę. Sen zaczął brać nade mną kontrolę, a ostatnie co zapamiętałam do szept Charliego do mojego ucha.
-Też cie cholernie lubię.
***
Ogłoszenie!
Proszę przeczytać!
Jestem na was zła.
Każdy wie, że dla autora komentarze są bardzo ważne.
Wręcz najważniejsze!
Nie liczę na tysiąc komentarzy, ale prawda jest taka, że zobaczenie choć jednego komentarza jest bardzo ważne.
Siedzę nad rozdziałami kilka godzin. Poświęcam dużo czasu nad rozdziałami żeby wam się podobały. A wy nie umiecie napisać jednego głupiego komentarza. Jedno zdanie
Szanuję was jako czytelników, wręcz kocham
I proszę o wzajemność
Obiecuję, że rozdziały będą się pojawiać teraz regularnie
Wiem, że długo czekaliście na ten rozdział, ale dotrzymam słowa
I oczekuję od was tego samego.
Prawie zapomniałam o tym świetnym blogu. Na prawdę piszesz świetnie. Masz dar. Rób to dalej c: a co do rozdziału. ŚWIETNY. Will jest strasznie uroczy. Ja dla mnie on i Chrissy mogliby tworzyć parę idealna. :))
OdpowiedzUsuń